woensdag 6 februari 2019

De achtbaan die SP heette.



SP Afdelingsbestuur Eindhoven met midden voor afd.vz. Anke van Hest. 
Midden-links staat haar opvolger Caro Goudriaan. Achteraan links met duim Marcel Lathouwers. 
Huidige voorzitter vooraan links Murat Memis 

Uit onvrede en bezorgdheid over het steeds populairder worden van Geert Wilders met zijn PVV heb ik besloten om mijn eigen steentje bij te dragen en politiek actief te worden. Uit het politieke spectrum koos ik de partij wiens idealen ik ook in mijn hart droeg en die zich het lot aantrok van de armsten en sociaal zwakkeren  en die ook een andere economie nastreven;  de Socialistische Partij (SP). 

De eerste stap werd gezet om lid te worden ergens eind 2008 of begin 2009 . Slim van de SP is dan hun beleid om nieuwe leden te bezoeken en te verwelkomen met een leuk boekje zoals “Heel de mens “. In mijn geval kwam Marcel Lathouwers aanbellen die later ook in het bestuur terecht kwam.  In het boekje  staan de uitgangspunten en het partijprogramma verwoord. Daarnaast wil men kijken in hoeverre iemand bereid is om eventueel actief lid te worden.  Dat begint simpel met het uitnodigen van een nieuwe groep leden door het bestuur van de afdeling (in mijn geval Eindhoven) om kennis te maken. Daarna volgt het uitnodigen voor een themabijeenkomst, een scholingsavond,  een politiek café-avond, een buurtbezoek of een zelf bedachte wijkactie. Natuurlijk ook voorafgaand aan verkiezingen het “folderen”  in buurten en wijken.  Verder mag je ook altijd De Tribune (maandblad) en/of Spanning (wetenschappelijk blad) rondbrengen in je eigen dorp of wijk. Er is altijd werk genoeg en het houdt ook niet snel weer op. Je wordt er als het ware ingezogen en de eigen “steentjes” gaan steeds sneller rollen. 

Een afdeling bestaat uit een aantal werkgroepen  en een ervan was de publiciteitsgroep waar het maandelijkse inlegvel van de afdeling opgesteld werd maar ook allerlei berichten voor de SP- afdelingswebsite werden gemaakt. Aangezien daar een plaats vacant was en men van mij wist dat ik al een boek had uitgegeven en ook regelmatig artikelen schreef werd ik gevraagd en heb ik toegezegd. 
https://solidaire-economie.blogspot.com/2012/01/armoede-en-daklozen-in-eindhoven.html

Zo werd ik ook werkgroeplid . Dat betekende extra redactievergaderingen bijwonen, maar ook interviews houden met prominente leden en oud-leden, een verslag maken van politieke avonden, nieuwsartikelen van acties schrijven , boekbesprekingen opstellen etc. etc. 
Verdeeld over 5 jaar waarin ik min of meer voor de SP actief ben geweest waren dat wel zo’n honderd artikelen in totaal. Een deel daarvan is nog terug te vinden op de SP-website afdeling Eindhoven bij ingezonden artikelen.

Van het een komt het ander en na een tijdje krijg je vertrouwen en schuif je steeds dichter richting de kernleden en het afdelingsbestuur. Mijn eerste bestuursverkiezingsvergadering waar ik zelf als bestuurslid werd gekozen, was heel tumultvol, want een nieuw dagelijks bestuur trad aan onder voorzitterschap van Anke van Hest en haar partner gemeenteraadslid Ernest. Daarvoor was het bestuur bijna een decennium onveranderd geweest met een prominente rol voor Bernard Gerard en zijn partner en provinciale Statenlid Willemieke Arts.  Anke was bevlogen, zeer actief en wilde een frisse wind laten waaien. Zij volgde later ook de cursus voor afdelingsvoorzitters en potentiële partijbestuursleden,  “de groep van 100”,  die door het landelijke partijbestuur georganiseerd werd.  Het was de afdelingssecretaris die mij een keer aansprak over de ledenlijst en vaststelde dat mijn achternaam zelfs drie keer voorkwam bij Eindhoven. Is dat familie? Ja, inderdaad zonder dat ik het wist bleek dat ook mijn zoon en een neef lid waren geworden in een kort tijdsbestek. Een aangename verrassing.
https://solidaire-economie.blogspot.com/2012/11/

Een zeer memorabele avond was ook een politiek café met Jan Marijnissen “ de partijleider himself”, die naar Eindhoven kwam en na een inleiding ook vragen uit het publiek beantwoordde, die soms ook heel pittig waren. Samen stonden we later buiten een sigaret te roken en bleek dat we niet veel in leeftijd verschilden, terwijl anderen vooral handtekeningen van hem wilden. Jan had toen het stokje van fractieleider al overgedragen aan Agnes Kant. Niet veel later werd dat Emile Roemer.  

Regelmatig mocht ik aanschuiven en meerijden in de bus, bestuurd door Anke, die Ernest in een rolstoel kon vervoeren  naar zijn werk en naar SP-bijeenkomsten. Zo zijn we ooit naar het Provinciehuis in Den Bosch gereden waar Emiel Roemer als partijvoorzitter een website live liet gaan over vliegtuiglawaai. 
Later zijn we ook een keer naar Café Dudok in Den Haag gereden voor een politieke bijeenkomst over de economische crisis. Daar leerde ik ook de aimabele en erudiete SP- Europarlementariër Dennis de Jong kennen. 
We zijn ook naar een bijeenkomst gereden, 14 januari 2012,  in de Vereniging in Nijmegen waar SP(Emile Roemer), PvdA (Job Cohen)en Groen Links (Jolanda Sap) hun gemeenschappelijk “Een Ander NL” presenteerden. https://solidaire-economie.blogspot.com/2012/01/zaterdagmiddag-14-01-2012zijn-we-met.html

Zeer bijzonder was ook de organisatie en de feestelijke bijeenkomst van het 40-jarig bestaan van de SP, dat wij als afdeling Eindhoven vierden in aanwezigheid van Emile Roemer, Paulus Jansen (oud bestuurslid Eindhoven en later 2e Kamerlid) en ook Bart van Kent (uit Eindhoven, maar later gemeenteraadslid in Den Haag en 2e Kamerlid) .   Zie ook   https://sociale-impuls.blogspot.com/2012/12/sp-eindhoven-viert-40-jarig-bestaan.html en ook 
https://eindhoven.sp.nl/nieuws/2012/12/veertig-jaar-sp-activisme-in-eindhoven

Vreemd genoeg leek de achtbaan steeds sneller te draaien. Juist in de periode dat ik actief was waren er veel verkiezingen, waarbij een politieke partij extra hard vooruit wil om zieltjes en stemmen te winnen. Zo maakte ik bewust de Europese verkiezingen mee op 4 juni 2009, daarna de Tweede Kamerverkiezingen in juni 2010, toen de Statenverkiezingen in 2011 en als laatste de Tweede kamer verkiezingen op 12 september 2012. In totaal 4 in ruim 3 jaar en dat is zeker bovengemiddeld. 
Tijdens de aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen in september 2012 kwamen  ook SP-prominenten naar Eindhoven, zoals Renske Leijten die ook SP- woordvoerder gezondheidszorg en de nummer 2 op de kandidatenlijst was . De voorspellingen waren zeer hoopvol. De SP zou misschien op 35 zetels kunnen komen en misschien voor de eerste keer in een regering komen. Ze werden wel de 3e partij van Nederland, maar net als de PVV aan de kant gehouden.  
 https://solidaire-economie.blogspot.com/2012/08/coalitievorming.html

Renske Leijten links tijdens een verkiezingsbijeenkomst in Eindhoven

In deze periode mocht ik ook een cursus filosofie volgen onder leiding van SP- coryfee Ronald van Raak. Een mooie dag al leek het een beetje alsof er na Karl Marx geen echte grote filosofen meer waren geweest . Het waren vooral de klassieken die aan bod kwamen. Later las en besprak ik ook zijn boekje  “Op zoek naar vrijheid” en “Het rijke Rooie leven”. Zoals ik dat ook deed met het boekje van Emile Roemer “Tot hier en .. nu verder” . 
Zelfs de Thorbeckelezing van Jan Marijnissen op 13 april 2010 ontkwam niet aan een kritische bespreking. Later ben ik ook een kritische dialoog aangegaan met SP Tweede Kamerlid en oud vakbondsman Paul Ulenbelt over het onvoorwaardelijk basisinkomen. Volgens het partijbestuur geen na te streven ideaal, maar volgens mij wel. Lees zelf https://solidaire-economie.blogspot.com/2014/10/sp-en-basisinkomen.html

Arjan Vliegenthart, nu Nibud directeur


Bijzonder was ook de keer dat een SP-kamerlid voorzitter mocht zijn van een parlementair onderzoek. Jan de Wit als "eminense grise" kreeg die eer en leverde een gedegen kritisch onderzoeksrapport af. 
Mooi was ook de keer dat Arjan Vliegenthart, directeur van het wetenschappelijk bureau van de SP en senator, op uitnodiging van de afdeling Eindhoven zijn visie kwam geven op democratisering van de economie. Zijn ideeën kwamen niet helemaal uit de verf , maar hij was aardig en ik heb hem s'avonds persoonlijk naar het NS-station gebracht. Enige jaren later werd hij wethouder Sociale Zaken in Amsterdam. Hetzelfde kun je zeggen van toenmalig SP-wethouder in Eindhoven en nu SP-senator Hans-Martin Don. Ooit heb ik een diepte interview afgenomen en zijn prominente functie  bij het Rode Kruis beschreven. Hij stond enerzijds dichtbij, want hij woont in Waalre en anderzijds staat hij ook in het hart van de democratie en wel in de Eerste Kamer.  
  
Hans-Martin Don oud- SP-wethouder en SP-senator



Het voelde alsof ik boven op de actualiteit zat en meedeinde met de politieke golfbewegingen lokaal en op landelijk niveau.     
Er leek geen rem op te zitten en ik kon me in de breedte en in de diepte ontwikkelen zoveel ik maar wilde, maar dat was ook de valkuil. Naast een bijna fulltime baan en een privéleven werd het teveel. In het voorjaar van 2012 kreeg ik  hartfalen en moest ik korte tijd later een open hartoperatie ondergaan, waarbij een hartklep werd vervangen en vijf nieuwe "bypasses" werden gelegd. Mijn lichaam zei toen stop! Daarna heb ik het rustiger aan gedaan en ben later ook gestopt als actief lid. De pen en het toetsenbord bleven wel mijn vertrouwde steun en toeverlaat. Vanuit huis kun je ook een soort van activisme plegen. 


SP-Afdelingsvoorzitter Eindhoven: Caro Goudriaan


Op uitnodiging van de nieuwe afdelingsvoorzitter Caro Mondriaan mocht ik enkele jaren later mijn tweede boek "Solidaire economie" komen presenteren en toelichten.
https://solidaireeconomieboek.blogspot.com/2017/10/lezing-over-boek-solidaire-economie-bij.html
       
Lezing over boek Solidaire Economie najaar 2017 in Partijhuis


zondag 23 september 2018

Tienjarig bestaan weblog Solidaire Economie



Inmiddels bestaat deze website zo'n tien jaar en is uitgegroeid tot een bestand met zo’n negentig artikelen over de economie maar vanuit een bredere visie, namelijk de  maatschappelijke of sociale driegeleding. Door de jaren heen zijn er in totaal 27.357 pageviews geweest.

De meeste artikelen sluiten aan bij een stukje actualiteit maar belichten deze vanuit de maatschappijvisie zoals die voor het eerst is beschreven en toegelicht in 1918 door Rudolf Steiner, de grondlegger van de antroposofie .

Het grote voordeel van een digitaal artikel of website is dat het altijd en overal toegankelijk is voor iedereen. Een krant of tijdschrift verschijnt eenmalig en verdwijnt daarna weer in de vergetelheid. Hier op internet kun je er als auteur ook altijd weer bij en soms nog aan de tekst wat schaven of er actuele zaken aan toevoegen. Dat maakt het meer "up-to-date" en relevanter.
Het weblog begint met de bespreking van mijn eerste boek Trias Politica Ethica dat in een eerste druk verscheen in 2006 en een tweede herziene druk in 2011. Het tweede artikel uit 2008 is een begin hoofdstuk uit mijn tweede boek Solidaire Economie, dat in boekvorm verscheen in 2017. De digitale e-book versie verscheen al in 2012.  Een aantal boekbesprekingen die later ook in het boek terecht zijn gekomen, zijn hier ook als afzonderlijke artikelen terug te vinden. Verder staan er ook een aantal artikelen op, die ook verschenen zijn op de website van de Socialistische Partij (SP) van de afdeling Eindhoven.
De actualiteit of relevantie blijkt ook uit het aantal bezoekers dat sterk varieert.
De meest populaire en top drie van dit weblog zijn de onderstaande artikelen:

 
De nummer 1 met 747 bezoekers is:
De nummer 2 met 577 bezoekers is:
De nummer 3  met 503 bezoekers is: 
 
Rudolf Steiner, grondlegger van de antroposofie.

maandag 19 maart 2018

Jeremy Corbyn, de uitgesproken linkse Laborleider.






 Een nieuwe wind.
Sinds medio September van 2015 is Corbyn de door de partijleden gekozen leider van de Laborparty in Groot Brittannië, die in het Lagerhuis oppositie voert.

Deze keuze was uitzonderlijk omdat Corbyn door prominente Laborleiders zoals Blair en Cameron ernstig wordt verguisd. Hij is volgens hen tè radicaal (links) en dat zou  schadelijk zou zijn voor het land Groot Brittannië en de stabiliteit van de economie. Gelukkig hebben de leden meer vertrouwen in hem en is hij met 59,5 % van de stemmen gekozen tot partijleider. Corbyn kreeg veel steun van de vakbonden en weet ook veel nieuwe leden aan Labor te binden sinds de regels versoepeld zijn. 

Corbyn heeft al een lange staat van dienst in de politiek bij Labor. Al sinds 1983 is hij lid van het parlement en heeft daarmee dus zo'n 35 jaar ervaring. In die periode heeft hij meestal zijn eigen geweten gevolgd en dus vaker de partijdiscipline genegeerd en anders gestemd dan de Laborleiding had aangegeven. Zo is hij een bekend tegenstander van de Engelse deelname aan de Irak- en Afghanistanoorlog.

In de media kreeg hij ook weinig aandacht en wordt hij vaak negatief afgeschilderd. Als Laborleider is dat wel anders geworden. Ze kunnen hem echter niet blijven negeren.

Politicus Corbyn is een naar eigen zeggen een democratisch socialist, zoals ook Bernie Sanders in de Verenigde Staten dat is. Hij is een duidelijk voorstander van nationalisatie van nutsbedrijven en de spoorwegen. Hij bestrijdt ook de belastingontwijking van grote ondernemingen en is voor een flinke verhoging van de winst- en  vennootschapsbelasting. Hij is ook een voorstander van de National Health Service als een overheidsinstelling. Hij pleitte ook al voor een leefbaar (living) minimumloon in 1998  en voerde campagne voor het afschaffen van het collegegeld. Zie ook http://solidaire-economie.blogspot.nl/2018/03/bernie-sanders-socialist-in-de-vs.html

Corbyn is geboren in 1949 in graafschap Wiltshire in GB. Na de middelbare school is hij twee jaar werkzaam geweest voor een ontwikkelingsorganisatie, Voluntary Services Overseas, in Jamaica . Na terugkomst ging hij werken voor de vakbonden en vanaf 1974 tot 1984 was hij raadslid in een Londense deelgemeente Haringey totdat hij een zetel verwierf in het Lagerhuis. Hij is drie keer getrouwd en vanaf 2015 met de Mexicaanse Laura Alvarez. Uit een eerder huwelijk heeft hij drie zonen.   

De opkomst van linkse partijen die tegenwicht willen bieden aan de neo-liberale partijen en economie is sinds de crisis in 2008 en de daarop volgende recessie (afnemende groei) steeds sterker geworden.  De toenemende Inkomens- en vermogensongelijkheid brengt grote schade toe aan de maatschappij en economie en moet afgebouwd worden door progressieve belastingen. 
     
foto: Corbyn  (Twitter)
 

dinsdag 13 maart 2018

Bernie Sanders, socialist in de VS.


 

 
Veel Nederlanders hoorden pas van deze man tijdens de presidentsverkiezingen toen er een opvolger moest komen voor de democraat Barack Obama. Van de zijde van de Republikeinen werd het,  de in eerste instantie onafhankelijke  kandidaat, Donald Trump, die de nominatie na veel tumult in de wacht sleepte. Bij de Democraten bleef het tot het einde toe spannend en ontstond een heftige strijd tussen Hillary Clinton en Bernie Sanders. Hillary was de gedoodverfde kandidaat die als eerste vrouw president zou worden. Zij had zoveel ervaring als vrouw van president Bill Clinton, als minister van Buitenlandse Zaken onder Obama en als senator. Het liep toch anders, niet Clinton maar Trump werd president en zelfs met 3 miljoen minder stemmen. Zo verrassend als de onervaren Trump op deze post, zo verrassend was ook de doorbraak van Bernie Sanders die veel jongeren inspireerde en verleidde om te gaan stemmen.  Om beter te begrijpen wat hier gebeurd is, ben ik het boek “Onze revolutie, een toekomst om in te geloven” gaan lezen dat  uitgegeven is begin 2018 door Starfish Books en met een voorwoord van SP- partijleider Lilian Marijnissen.

Wie was deze oudere Amerikaan met als geboortejaar 1941, dus nu 77 jarige, die zich democratisch socialist durfde te noemen in een land waar socialisme altijd al een vloek leek te zijn?         Socialisme,  communisme  en marxisme zijn in de VS synoniemen van elkaar en staan haaks op de traditionele waarden, waar de VS op gebouwd is zoals vrijheid en ondernemingszin. Het was ondenkbaar dat miljoenen Amerikanen dit gedachtengoed ooit zouden omarmen en toch gebeurde het. Juist omdat Sanders meteen duidelijk maakte dat hij niet tegen ondernemingen was en bijvoorbeeld supermarkten zou “onteigenen” en tot staatsbezit zou bombarderen.  Het was Sanders juist te doen om een rechtvaardige inkomens- en vermogensverdeling, een leefbaar minimum loon, goede sociale voorzieningen, het recht van toegang tot onderwijs en gezondheidszorg voor iedereen. Dat waren de idealen van Sanders en daarin vond hij vele medestanders tijdens zijn campagne.
Sanders is geboren in een arm deel van de wijk Brooklyn in New York, als jongste zoon van een voor de Nazi’s gevluchte Poolse, Joodse vader met nog een zes jaar oudere broer Larry. Ondanks dat Bernie zichzelf niet als bolleboos beschouwde kwam hij uiteindelijk na de middelbare school toch terecht op zijn 19e jaar bij de Universiteit van Chicago. Daar ging een nieuwe wereld voor hem open en vooral in de prachtige bibliotheek “Harper Library”. Hij was vooral geïnteresseerd in de Amerikaanse Geschiedenis , maar hield ook oog voor sociologie, psychologie, economie en politicologie. In die jaren woedde er een heftige maatschappelijke strijd rondom de Vietnam oorlog, maar ook veel demonstraties over mensenrechten. Bij Sanders ontwikkelde zich een sterk politiek en maatschappelijk bewustzijn en hij sloot zich daarom al vroeg aan bij de Young People’s Socialist League, de Student Peace Union en het Congress of Racial Equality. Hij had al vroeg door dat het kapitalisme alleen een kleine groep zeer bevoorrechtte en dat het ten koste ging van de overgrote meerderheid van de bevolking. Zo ontwikkelde Sanders zich geleidelijk tot een activist die campagnes en demonstraties steunde rondom vredeskwesties, arbeids- en burgerrechten. Sanders werd ook wel eens gearresteerd en leerde dan ook de brutale en wrede Chicago-politie kennen, die heel lang raciaal optreden is verweten. Tot op de dag van vandaag worden er in de VS nog regelmatig zwarte mensen doodgeschoten die onbewapend bleken of stierven in de cel wanneer ze voor lichte vergrijpen werden opgepakt.
Sanders heeft meegelopen met marsen en demonstraties die onder leiding stonden van dominee Martin Luther King, zoals de Mars naar Washington voor Banen en Vrijheid . Dankzij al deze inspanningen kwam er in 1965 de belangrijke Voting Rights Act. King was een groot voorbeeld voor Sanders, maar werd uiteindelijk neergeschoten. Gek genoeg niet tijdens een bijeenkomst voor mensenrechten, maar juist tijdens een betoging voor redelijke lonen en arbeidsomstandigheden voor de vuilnisophalers in Memphis, Tennessee. King was  ook een brede maatschappelijke activist.  Sanders was erbij op 28 augustus 1963 op de National Mall, toen Kind de beroemde speech gaf “I have a dream”. Sanders schrijft in het boek dat King en zijn levenswerk een voortdurende inspiratie bron is geweest.  Een andere belangrijke inspirator was Eugène Victor Debs (1855-1926) , de oprichter van de Amerikaanse socialistische partij en daarbij is deze man zesmaal kandidaat geweest voor de presidentsverkiezingen. In 1920 kreeg hij bijna een miljoen stemmen nadat hij campagne had gevoerd vanuit de gevangenis. Daar was hij in terecht gekomen omdat hij zich verzette tegen de Eerste Wereldoorlog. Sanders heeft over deze historische figuur een 30 minuten durende documentaire gemaakt om aandacht te besteden aan diens inzet voor de werkenden en de armen.  Het lijkt op het moeizame leven van een andere Socialistenleider in Duitsland, Rosa Luxemburg die het uiteindelijk met de dood heeft moeten bekopen. http://sociale-impuls.blogspot.nl/2014/12/het-bewogen-leven-van-rosa-luxemburg.html
De aanloop van Sanders richting de politiek is een lange weg geweest over vele onbekende nieuwe paden.


Einstein was ook een socialist
 
Meerdere keren heeft hij geprobeerd als onafhankelijke kandidaat in aanmerking te komen voor een senaatzetel, maar zonder succes. Wel werd hij onverwachts als onafhankelijke kandidaat gekozen in het voorjaar van 1981 tot Burgemeester van het plaatsje Burlington in de staat Vermont. De eerste keer in de geschiedenis dat dit geen democraat of republikein was. Maar zijn progressieve ideeën werden tegengewerkt door de zittende partijen. Sanders liet zich echter niet ontmoedigen en wist op allerlei manieren toch stapje voor stapje vooruitgang te boeken. Na drie zittingsperioden werd hij zelfs uitgeroepen tot beste of meest succesvolle burgemeester van de VS. Hij heeft enorme veranderingen kunnen doorvoeren in het plaatsje met een goed betaald politiekorps, veel groen- en milieu-investeringen, sociale voorzieningen en een bloeiend divers, cultureel leven. Zijn succesvolle projecten worden vaak overgenomen in andere plaatsen en steden.

In 1990 werd Sanders de eerste onafhankelijke kandidaat in 40 jaar die in het Congres terecht kwam. Later in 2006 werd hij zelfs senator namens Vermont. Daar heeft hij zich ook jaren ingezet voor maatschappelijke kwesties. Sanders is dus een doorgewinterde politicus die op alle niveau’s en vanuit allerlei functies het politieke speelveld heeft betreden. Hij heeft een lange aanloop gehad alvorens zich kandidaat te stellen voor de presidentsverkiezingen. 
Deze presidentscampagne begon met bijeenkomsten in kleine zaaltjes met nauwelijks honderd mensen, maar groeide uiteindelijk uit tot massabijeenkomsten waar tienduizenden mensen op af kwamen. Het gaf Sanders vleugels, figuurlijk gesproken, en hij wist ook daadwerkelijk een flink aantal staten te veroveren als democratisch kandidaat . Hij versloeg vaker de ervaren Hillary Clinton. Een prestatie van formaat. Uiteindelijk had hij toch niet genoeg kiesmannen verzameld om de democratische nominatie binnen te halen en dus bekende hij uiteindelijk steun aan Hillary op 12 juli 2016. Het mocht echter niet baten, want Donald Trump won geheel onverwachts de verkiezingen.  In het boek lezen we echter dat Sanders vol vertrouwen is dat zijn nederlaag slechts een tijdelijke is en dat de nieuwe generaties uiteindelijk de politieke en democratische macht zullen gaan opeisen en daarbij zeker de insteek van een socialistische aanpak zullen kiezen. We zien het al in veel landen momenteel als reactie op de mondiale financiële en economische crisis van 2008 en de recessie daarna. Denk bijvoorbeeld aan de gekozen Laborleider Jeremy Corbyn, die de meest linkse stroming binnen Labor vertegenwoordigd. Zie ook http://solidaire-economie.blogspot.nl/2018/03/jeremy-corbyn-de-uitgesproken-linkse.html
Het roer van het kapitalisme moet om en daarbij spelen grassroot-bewegingen een belangrijke rol ! Echte veranderingen komen maar zelden vanuit het bestaande establishment, maar moeten afgedwongen worden door aanhoudende massabetogingen, dat was de overtuiging van Sanders.

                              

donderdag 25 januari 2018

Do or Don’t “Donut Economy” ?


 

 
De Britse econome Kate Raworth heeft veel media-aandacht gekregen. Vooral door de Tegenlicht-uitzending over haar nieuwe boek Donut Economy.Woensdag 14 februari komt er ook een Tegenlicht MeetUp-040 bijeenkomst in Eindhoven rondom dit thema.
Het Eindhovens Dagblad (11 januari 2018) heeft uitgebreid aandacht besteedt aan deze vernieuwende visie. Bij de verschijning van de Nederlandse vertaling heeft ze op verschillende plaatsen voor volle zalen lezingen en discussiebijeenkomsten gehouden. Zie ook https://www.ed.nl/economie/de-economie-is-als-een-donut~a4b7fe90/

De eerste indruk is verfrissend en inspirerend omdat zij laat zien dat de economie eigenlijk aan twee kanten begrensd moet worden. Enerzijds moet de economie  iedereen, wereldwijd voorzien van de noodzakelijke basisbehoeften zoals eten, huisvesting en  kleding. Dat is een fundamenteel en universeel mensenrecht.  Anderzijds mag de totale mondiale economie geen bedreiging vormen of  schade toebrengen aan de planeet, het milieu en de biodiversiteit. We moeten ons gedragen als rentmeester van de planeet aarde en daarbij denken aan enerzijds een groeiende wereldbevolking en daarnaast aan toekomstige generaties. Uiteraard zal ieder weldenkend mens het hier mee eens zijn.  

De fundamentele vraag is echter of dit de kenmerken zijn van een gezonde economie of van een vitale, duurzame samenleving? Met andere woorden kan de economie hier zelf voor zorgen of is het juist de overheid en de mondiale overlegorganen die deze grenzen politiek en juridisch moeten vaststellen/bewaken en de vrijheid van de economie dus moeten inperken. Raworth geeft voorbeelden van aanvullende, complementaire valuta die in steden, regio’s en soms grotere gebieden gebruikt worden als aanjager van een lokale economie. Prima en zinnig, maar feitelijk is dat een financieel instrument dat de economie kan stimuleren of afremmen. Dus meer een zaak van politieke economie of politieke filosofie dan van de economie als zodanig.
 

                             torus-energie
 
 
 
Het gekozen beeld van de donut is een sterk aansprekend beeld omdat deze vorm, de torus,  een fundamenteel energieprincipe is dat we terugzien in het atoom, bij de mens, de aarde en zelfs ons sterrenstelsel. Het is het meest fundamentele stromings- of energieprincipe. Als dit een kenmerk is van de natuur met al haar energetische, ecologische en biologische kringlopen dan is het zeker ook goed voor de economie moet Raworth gedacht hebben. Een gesloten kringloop is ook de basisfilosofie is van Braungart en McDonough in het boek “Cradle to Cradle”.  
De in de Nederlandse editie van Donut Economy beschreven “zeven stappen naar een economie voor de 21e eeuw" zijn echter zeer divers en zeker geen effectief pad naar een ideale donuteconomie. Feitelijk zijn het losstaande thema’s, die ze bespreekt. Zo heet een hoofdstuk “Alle mensen zijn economen”. Interessant maar helaas leidt deze constatering niet tot een snelle verandering en is het zeker geen garantie voor een regeneratieve en distributieve economie.  
Een ander hoofdstuk luidt: "Wees agnost als het om groei gaat". De wereld en de beschikbare grondstoffen, waterhoeveelheden en vruchtbare grond zijn eindig en dus kan ook de groei van de economie niet oneindig zijn. Terecht en dat sluit ook aan bij de visie van de Club van Rome, waar Raworth lid van is. De dieperliggende vraag is echter of dit ook voor bedrijven geldt, die actief zijn in de economie. Mogen zij ook niet groeien? Ook niet als zij hun processen en producten volledig duurzaam hebben gemaakt en een toonbeeld zijn van een circulaire economie? De strikte aversie tegen groei is wat overdreven. In "Cradle to Cradle" lezen we juist dat overvloedigheid, groei en bloei gezonde kenmerken zijn, met als voorbeeld de kersenbloesem.
Woorden als kapitalisme, socialisme of communisme komen niet voor in het boek. Karl Marx wordt vier en neoliberalisme wel veertien keer genoemd.
Inkomens- en Vermogens(verdeling)vraagstukken zijn natuurlijk heel belangrijk zoals Piketty en Wilkinson & Pickett hebben aangetoond. Raworth noemt ze wel. Belastingen en premies zijn echter fiscale, politieke en juridische vraagstukken en gaan verder dan de economie zelf. 
 
Volgens eminence grise Jan Terlouw is juist het kapitaal het hoofdprobleem in onze tijd. Als 1% meer vermogen heeft dan de helft van de wereldbevolking tezamen dan is dat wel een probleem, want wat doen ze met dat geld? Terlouw gaf ook aan dat in de meeste markten sprake is van een oligopolie, waarbij een heel klein aantal bedrijven grotendeels de marktmacht in handen hebben en de consument vrijwel berooid achterlaten. Niks vrije markt of volledige mededinging en dus ook geen optimaal evenwicht van vraag en aanbod. Raworth's benadering is echter geen directe aanval op het neoliberalisme en marktdenken. In haar conclusies mogen particulieren, ondernemers, bedrijven en de overheid allemaal bijdragen aan de donut economie.
  Echte economische onderwerpen als een rechtvaardige prijs, samenwerking of concurrentie worden nauwelijks besproken. Ga verder experimenteren met eigendomsvraagstukken & bedrijfsstatuten en verander zo "het DNA van het bedrijfsleven" is dan het motto van Raworth. Dat is een vrij open oproep, maar geeft ons geen duidelijke richting op de korte termijn.
 
Hoe relevant en zinnig het boek Donuteconomie is om mensen te interesseren voor de economie, het lijkt toch te ontbreken aan enige urgentie en concrete stappen naar de zo vurig gewenste donuteconomie.                 


vrijdag 30 juni 2017

Het dilemma van de juiste prijs.


Een zoektocht.
Wanneer is er sprake van een rechtvaardige, juiste of eerlijke prijs voor een product of dienst? Hoe bepaal je die dan, oftewel welke kosten neem je mee ? Wie bepaalt de prijs?  Het is een interessante uitdaging om hier een weg in te vinden.  
Tijdens mijn studie Technische Bedrijfskunde aan de Technische Hogeschool in Eindhoven gedurende de periode 1977-1984 kreeg ik meerdere vakken op het gebied van economie. De belangrijkste waren algemene economie en daarna voornamelijk bedrijfseconomie. Bij het vak algemene economie kreeg we allerlei macro-economische modellen voorgeschoteld  vanuit een meer liberale kapitalistische visie. In een ideale open marktsituatie met volledige mededinging zal de beste prijs ontstaan op het snijpunt van vraag- en aanbodcurve. Dat betekent veel aanbieders en veel vragers naar een product zoals brood of melk. In de praktijk weten we dat dit zeker niet het geval is. Door samenwerking en centralisatie proberen aanbieders een front te vormen en kunnen zo hun prijs opleggen.
Later in de studie kregen we in het vak bedrijfseconomie meer inzicht in de vaststelling van kostprijzen en verkoopprijzen in bedrijven. Een onderneming kijkt terug in het productieproces en legt vast hoeveel kapitaal is ingezet via grondstoffen, halffabricaten, energie, machines, productiemedewerkers (allemaal directe kosten) en overhead (indirecte kosten) om een bepaald aantal eindproducten te maken. Daaruit ontstaat de kostprijs waarna met een opslagpercentage  een verkoopprijs tot stand komt. Deze methode heet opslagmethode. Later leerden we ook de methode van integrale kostprijsberekening, nog later activity based costing (ABC).  Zonder in detail in te gaan op de verschillen en situaties waarin ze afhankelijk van het soort productieproces kunnen worden ingezet, hebben ze allemaal gemeen dat er gecalculeerd wordt op basis van realisatie, dus altijd terugkijkend in de tijd.
Toen ik begin jaren tachtig in aanraking kwam met de vrije school heb ik me aangesloten bij een studiegroep onder leiding van economieleraar Kim Lapré, die de economiecursus van Rudolf Steiner uit 1922 ging bestuderen. Kim is 12 oktober 2017 op 81-jarige leeftijd overleden.
Steiner ging toen in op de gangbare theorie van Adam Smith over prijsvorming zoals ik hierboven bij de algemene economie heb beschreven. Hij kiest er ook voor om vooral het accent te liggen op economische kringlopen en dat past gevoelsmatig ook beter bij de natuur met haar ecologische kringlopen. In de 6e voordracht komt Steiner met een verrassende  definitie: “De juiste prijs is die prijs waarbij iemand voor een product dat hij vervaardigd heeft, zoveel als tegenwaarde ontvangt dat hij in de som van zijn behoeften (én die van zijn gezin)  kan voorzien tot hij opnieuw eenzelfde product zal hebben vervaardigd”.
Laten we het voor de eenvoud houden bij een schoenmaker die een paar schoenen kan maken. De prijs die hij daarvoor moet vragen is dan het benodigde inkomen gedurende de tijd dat hij erover doet om weer een paar schoenen te maken. Het opvallende daarbij is dat hij dus vooruit (naar de nabije toekomst) moet kijken, maar dat de productiekosten feitelijk ontbreken. Tenzij je de behoefte van de schoenmaker daarbij zo ruim interpreteert dat je daarin ook de grondstoffen(leer, garen, lijm, zolen, machines en energie terugziet. Dat nog is het zeer complex, omdat je in een glazen bol kijkt.
Steiner realiseert zich dat ook want hij stelt (op blz. 92 onderaan):  Wanneer u namelijk louter het verleden bekijkt en ook statistisch alleen op het verleden  terugblikt, dan zult U kunnen bewijzen dat de geestelijke arbeid met betrekking tot het verleden en al datgene wat een directe voortzetting van het verleden eigenlijk onproductief is. Vanuit het verleden naar de toekomst is in materiele zin alleen de pure materiële arbeid, ook in het economische proces met haar vervolg, als productief te zien".  `Geheel anders is het wanneer u de toekomst bekijkt- en economisch handelen betekent nu eenmaal toewerken van het verleden naar de toekomst’.  
De opnieuw uitgebrachte cursus economie van R.Steiner
 
Daar komt bij dat de som van zijn behoeften ook moeilijk exact zijn vast te stellen. Wat hoort daar allemaal bij ; eten, kleren, huis, interieur, huisgerei , medicijnen, ontspanning, rookgerei, alcoholische dranken, reisjes, theaterbezoek? Een lastig optelsommetje.
Deze methode heeft wel als voordeel dat ze wel extra veilig is , omdat materiaalkosten zoals het leer, of energiekosten plotseling kunnen stijgen en dat kun je dan meenemen in de prijs.  Anderzijds moet hij vooraf aangeven, hoe lang hij over het maken van een nieuw paar schoenen zal doen, want er speelt ook nog zoiets als een kostenervaringskromme. Dit economisch principe stelt dat iemand die een bepaalde klus steeds vaker doet ervaring opbouwt en zo steeds sneller en beter een product zal maken. Een efficiëntievoordeel dus, waardoor de schoenmaker dus steeds een lagere prijs/vergoeding zou moeten gaan vragen.   Toch blijft deze prijsdefinitie ook vanuit andere gezichtspunten heel lastig. Wat wordt de prijs als de schoenmaker in het weekend geen schoen maakt of een week ziek wordt? Neemt dan de verkoopprijs opeens exponentieel toe?
In beide visies worden arbeidskosten, een week- of maandloon en ondernemersinkomen  meegenomen als productiefactoren en ook meegerekend in de prijzen. Wat de juiste prijsbepaling nog extra complicerend maakt is dat de kapitaalkosten deels bestaan uit kosten van de grond en eventueel het gebouw zoals huur- of hypotheekkosten van het bedrijfsgebouw. Deze productiemiddelen zouden volgens Steiner niet in eigendom en dus niet gekocht moeten kunnen worden, omdat ze sterk prijsopdrijvend werken.  Deze bedrijfsmiddelen zouden tegen een soort gebruiksrecht of pacht te beschikking moeten worden gesteld. Dan werkt het niet prijsopdrijvend.  
Op andere plaatsen heeft Steiner duidelijk aangegeven dat de mens geen productiefactor is en daarom dat het loon of inkomen vastgesteld moet worden in het rechtsgebied en niet in het economisch verkeer of gebied. De waarde of het loon van een arbeider moet niet de uitkomst zijn van vraag en aanbod alsof het een economisch product is. In de prijsvisie van Steiner wordt wel een soort van behoeften-inkomen centraal gemaakt en juist afhankelijk gemaakt van het economisch proces. Dat lijkt erg strijdig met elkaar. 
Verder heeft Steiner ook aangegeven dat als de prijs te laag is (dus niet de juiste prijs) iedereen armer wordt en als de prijs te hoog wordt dan moeten associaties groter gemaakt worden. Elders in de cursus en ook op andere plaatsen heeft Steiner juist een ander waardevol principe uitgewerkt waarbij niet de volledige concurrentie of mededinging het uitgangspunt zou moeten zijn, maar juist de samenwerking. En dan niet alleen die tussen producenten onderling want daardoor zou monopolie- of oligopolievorming kunnen ontstaan en dus tot prijsafspraken kunnen leiden.      Steiner bedoelde juist overlegorganen, associaties, tussen producenten, handelaren en consumenten. Daar moeten in open uitwisseling en onderhandeling afspraken gemaakt worden over hoeveelheden, kwaliteit en prijs van een product voor een bepaald gebied en voor een bepaalde periode. Consumenten moeten aangeven wat zij ervoor over hebben en producenten en handelaren moeten nagaan of zij het voor die prijs kunnen maken en leveren. De prijs is dan weer het optimum tussen vraag en aanbod. Associaties zijn er voor bepaalde regio’s die een zekere omvang hebben maar dat moet in de praktijk zelf blijken. Dat kan dus ook als gevolg hebben dat prijzen per regio kunnen verschillen.
We zouden graag ook transparantie willen als het gaat om prijzen en prijsopbouw. Om van het vervelende rekenwerk af te zijn, al dan niet op basis van historische dan wel toekomstige kosten, kunnen we het prijsdilemma dus maar beter overlaten aan associaties. Daar worden   de prijzen voor een bepaalde periode in de praktijk vastgesteld als evenwichtspunt tussen de vraag van consumenten of de markt en het aanbod door producenten en handelaren.
 
Een actueel vraagstuk is momenteel de transparantie rondom de prijzen van een product. Biologische boeren klagen er bijvoorbeeld over dat hun producten wel eerlijke prijzen hebben omdat zij het ,milieu, de natuur en de maatschappij geen schade berokkenen. Gangbare boeren gebruiken extra chemicaliën, pesticiden en kunstmest die de bodem uitputten en ook het grondwater en milieu aantasten. Uit verschillende metingen blijkt ook dat de voedingsstoffen die erin zitten veel lagere concentraties hebben. De monoculturen en grootschaligheid in de gangbare landbouw verkleint ook de biodiversiteit en draagt minder bij aan de voedingsgezondheid. Samenvattend betekent dat de gangbare producten eigenlijk veel te lààg geprijsd zijn, omdat de externe en maatschappelijke kosten niét worden meegerekend. Daarom hebben de biologische boeren recent gepleit voor het afschaffen van de BTW op hun producten. Dat zou de vergelijking enigszins eerlijker maken.
 
 
 
Het bedrijf Eosta, heeft onder leiding van directeur en oprichter Folkert Engelsman dit jaar een nieuwe calculatiemethode ingevoerd onder de internationale term "True Cost Accounting", waarin alle kosten incl. milieukosten en CO2 uitstoot zijn meegenomen. Dit jaarrapport  is aangeboden aan Prins Charles en ook aan directeur Peter Bakker van het World Business Council for Sustainability (VN-orgaan). Dit leidde er mede toe dat pionier Folkert Engelsman in 2017 uitgeroepen is tot meeste duurzame ondernemer van 2017 (Trouw).  Dit zijn allemaal stappen richting een eerlijke, transparante prijs waarbij duurzame producten nog extra voordelen hebben.       

zondag 2 april 2017

Wat ging er mis in Venezuela.

Hugo Chávez, de voormalige president van Venezuela
 De Linkse hervormingen van Chávez in Venezuela.
In een recente aflevering van de serie "Reizen Waes" bezoekt de Vlaamse televisiemaker Tom Waes het land Venezuela, dat berucht is vanwege zijn hoofdstad Caracas, waar het meeste aantal moorden ter wereld worden gepleegd. Veilig in een terreinwagen en onder begeleiding van een gids en bodyguard rijden ze door de straten van wat oogt als een moderne, rijke stad met veel hoge gebouwen. Opeens echter zien we enorm lange rijen mensen wachtend, urenlang voordat zij in een winkel wat eerste levensbehoeften kunnen kopen. Aan een man die net uit de winkel komt vragen ze wat hij gekocht heeft. “Een pak koffie” zegt hij , “maar ja zonder suiker en melk heb je er ook niks aan en juist die spullen hadden ze niet”. Hij had ook zeep gekocht maar daarbij was ook het probleem dat er vaak geen water was. Daarvoor heeft hij vele uren in de rij moeten staan. De situatie wordt nog schrijnender als we zien hoe westerse valuta omgeruild worden voor de lokale bolivar. Een bedrag van € 1000 betekent in praktijk twee sporttassen vol papiergeld. Dat heet hyperinflatie zoals Duitsland dat ook kende in de jaren dertig van de vorige eeuw. De prijzen voor de dagelijkse benodigdheden veranderen van dag tot dag. Waar ging het mis met dit prachtige, welvarende land, waarvan gezegd wordt dat er zich voor de kust de grootste olievoorraden van Zuid-Amerika  bevinden? Benzine is  daarom nu ook spotgoedkoop, al zijn er relatief weinig auto’s in de miljoenenstad Caracas.
De Oppervlakte van het land bedraagt ruim 912.000 km2 en dat is ruim 20 keer zo groot als Nederland. De bevolking telt ongeveer 31 miljoen burgers en dat is minder dan 2 keer zoveel als dat er Nederlanders zijn.
In 1821 werd het land na enkele jaren van burgeroorlog onder leiding van “vrijheidsstrijder en revolutionair”  Simón Bolivar definitief onafhankelijk van Spanje na honderden jaren van overheersing. De lokale valuta is naar deze man genoemd en ook de hoogste berg (uitloper van het Andesgebergte) van 5007 meter hoog heet Pico Bolivar. Het land heeft een grote diversiteit aan landschappen met bergen,  regenwouden en grote vlakten van de Orinoco delta, maar ook de hoogste waterval ter wereld,  de Angelwaterval van bijna 1000 m hoog.  Het land kent ook het grootste binnenmeer van Zuid-Amerika, het meer van Maracaibo.                                                  In 1830 werd het een onafhankelijke republiek. De 19e en 20e eeuw werden gekenmerkt door perioden van politieke instabiliteit, dictatoriaal bewind en revolutionaire onrust.  Tot aan begin 20e eeuw was het land gericht op landbouw. In 1914 vond de Koninklijke Olie (later Shell) olie nabij het meer van Maracaibo  en in 1920 een enorm olieveld La Rosa. Vanaf die tijd konden 100.000 vaten aan olie per dag naar boven gehaald worden. De productie steeg explosief van 1,4 miljoen vaten in 1921 tot 137 miljoen vaten  in 1929. In 1960 werd op initiatief van Venezuela de OPEC opgericht als organisatie van olieproducerende landen. Aan het begin van de 21e eeuw was het land de 5e grootste exporteur van olie in de wereld. Het zorgt voor bijna 85% van de exportopbrengsten.     
In 1992 vond een mislukte staatsgreep plaats die georganiseerd was door Hugo Chávez, iemand van Indiaanse afkomst. Daarna werd hij gevangen genomen en verbleef enige jaren in de gevangenis. Na zijn vrijlating stelde hij zich kandidaat voor het presidentschap en werd ook in 1998 gekozen. Zijn nieuw gevormde verenigde socialistische partij nationaliseerde in stappen en over een periode van meerdere jaren de oliemaatschappij tot staatsbedrijf Petróleos de Venezuela met 51% van de aandelen in handen van de overheid. Dat om ervoor te zorgen dat de olie-opbrengsten ten goede kwamen aan de bevolking. Dit was tegen het zere been van de westerse oliemaatschappijen en in 2002 vond wederom een mislukte staatsgreep (met steun vanuit de VS) plaats, maar nu tegen Chávez.  Daarnaast wilde Chávez ook de Centrale Bank van Venezuela nationaliseren.
wapen van Venezuela
Kort na zijn aantreden als president schreef hij een landelijk referendum uit om een grondwettelijke vergadering samen te stellen uit vertegenwoordigers van heel Venezuela inclusief inheemse stammen. Dat referendum haalde een ruime meerderheid en zo ontstond een nieuwe grondwet . Hij lanceerde ook het ambitieuze Plan Bolivar 2000 als programma voor sociale voorzieningen en om de armoede te verlichten. Meer dan 70.000 militairen moesten de bevolking gaan helpen met repareren van ziekenhuizen en wegen en moesten gratis medische zorg bieden.      Een andere missie van Chávez was het uitbannen van analfabetisme.  Voedsel moest tegen lage prijzen bij wet vanaf 2003 aangeboden worden in speciale opgerichte staatswinkels. Zo wilde hij zwarte markt, speculatie en inflatie tegengaan. Hij richtte daarvoor het verdelingsnetwerk Mercal op. Uiteindelijke doel was om onderwijs en gezondheidszorg voor iedereen gratis en toegankelijk te maken en armoede te bestrijden. Daarvoor heeft Chávez ongeveer $ 440 miljard in het land geïnvesteerd. 
Door wetgeving heeft Cháves geholpen bij het opzetten van wel 100.000 bedrijven op coöperatieve grondslag met kredieten en technische opleidingen. Hij heeft ook geprobeerd het grootgrondbezit van land in Venezuela aan te pakken.  Venezuela heeft een tropisch klimaat en dat betekent dat je jaarlijks twee en soms drie keer kunt oogsten. Het kweken van tropisch fruit en een overdaad aan groenten is op veel plaatsen mogelijk.  
Door de enorme sociale programma’s kreeg de economie het soms moeilijk. In 2014 bereikte het BNP het bedrag van $ 206 miljard  en dat was 1/3 lager dan de $ 298 miljard uit 2012.  Mede door de sterk afnemende olieprijs daalde de opbrengsten van de olie-exporten. In 2014 bedroegen de exportopbrengsten  $ 80,7 miljard waarvan $ 77,8 miljard afkomstig waren van de olie. In 2014 was er nog een overschot op de handelsbalans van $ 30 miljard. Toch groeide de economie ook, want de sojaproductie steeg met 885% in 10 jaar tijd tot 54.400 ton. De rijstproductie steeg met 84% in diezelfde periode tot 1,3 miljoen ton. De melkproductie steeg met 47% . En de calorie-inname van het hele volk steeg met 130% over 13 jaar. Het land en zijn bevolking en economie tegelijkertijd ontwikkelen kan dus wel en Chávez heeft het bewezen.
Gedurende de jaren 2009 – 2015 schommelde de werkeloosheid tussen de 7,2 en     8,5%  hetgeen niet echt slecht is. De staatsschuld bedroeg ongeveer 50% van het BNP en is ook niet schrikbarend.  Het overheidstekort liep wel op tot 18,6%, maar het ergste probleem is de oplopende inflatie tot wel 122 % in 2015.  Daar ligt een enorm groot gevaar en dat wordt misschien ook nog eens extern veroorzaakt door grote internationale banken die bewust valuta van kleinere landen aanvallen en in waarde laten kelderen.    
Chaves maakte afspraken met Cuba waardoor olie tegen een gunstig tarief gegeven werd in ruil voor 20.000 artsen en leraren (later 40.000), die in Venezuela kwamen werken.  Samen met andere linkse leiders van Zuid-amerikaanse leiders zoals Lula da Silva uit Brazilië, Evo Morales uit Bolivia , Rafael Correa uit Ecuador en Fernando Lugo uit Paraguay vormde hij de Bolivariaanse Alliantie en richtte de regionale Bank van het Zuiden op, om minder afhankelijk te zijn van de door het Westen gedomineerde Wereldbank en het IMF.  9 December 2007 is de officiële oprichting van deze Banco del Sur met 7 deelnemende Zuid-Amerikaanse landen. Het bijzondere van deze bank is dat de deelnemende landen een gelijk stemrecht hebben, ongeacht hun financiële inbreng of grootte. Kredieten zijn bedoeld om de regio te versterken en economische integratie te realiseren van "de Unie van Zuid-Amerikaanse Naties"(in totaal 12 landen waaronder ook Suriname). Men wilde later zelfs een gemeenschappelijke munt gaan voeren en noodfondsen aanleggen voor natuurrampen.  Het startkapitaal was echter zeer beperkt met $ 7 miljard.
Chávez predikte het Socialisme van de 21e eeuw, zoals hij het zelf noemde en liet zich beïnvloeden door de geschriften van Marx, Lenin, Bolivar maar ook Noam Chomsky en (als katholiek) ook door de historische revolutionair Jezus Christus.
Chávez trad wekelijks op bij een radiozender en ook bij de door hemzelf opgerichte staatstelevisie. Zo kon hij in direct contact treden met de bevolking. Ook gebruikte hij Twitter, dat in 2015 zelfs nog ruim 4 miljoen volgers telde. Hij zorgde ook voor beschikbaarheid van computers en internet en richtte daarvoor infocenters op, waar men gratis gebruik van kon maken. In maart 2010 waren er al 668 van dergelijke centra.
In het westen maakte hij zich niet populair door westerse leiders , zoals Bush, Blair en Merkel uit te schelden.  Tijdens zijn beruchte toespraak voor de VN liepen veel toehoorders demonstratief weg. Voor  Zuid-Amerika heeft hij echter veel betekent. Soms kon hij op enige roem rekenen. Zo plaatste het Engelse tijdschrift The New Statesman in 2006 Chávez op de 11e plaats van “Helden van onze tijd”. Time plaatste hem in 2005 en 2006 op de lijst van 100 meest invloedrijke personen. Hij kreeg ook vijf eredoctoraten.   
Het volk bleef Cháves steeds steunen totdat hij overleed in 2013 op 58-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker.   Zijn opvolger Nicolás Maduro, was al jaren steun van Chávez bij de beweging die hem het presidentschap bracht. Hij was al voorzitter van het parlement in 2005 en minister van buitenlandse zaken van 2006-2013. Vanaf 2012 was hij ook vice-president onder Chavez en later dus zijn opvolger. De sterk stijgende prijzen, het tekort van basisgoederen maakt dat de steun voor Madura helemaal afbrokkelt . Na de parlementsverkiezingen in 2015 heeft de oppositie de 2/3 meerderheid gekregen en is de macht van de socialistische president sterk verzwakt.  Wat in 13 jaar door Chaves is opgebouwd, lijkt volledig in elkaar te storten en dat is een menselijk en enorm sociaal drama.  Corruptie en sabotage brengen het land aan de afgrond. Begin 2018 kwam Venezuela opnieuw in het nieuws omdat president Madura de export naar de ABC-eilanden had verboden. Toevallig zijn dat "onze" eilanden Aruba, Bonaire en Curaçao. De argumentatie was dat veel waardevolle goederen op die manier uit Venezuela werden gesmokkeld. Vanuit het westen en ook Nederland kwam er veel kritiek op dit besluit. Een paar dagen later kwam er in het Eindhovens Dagblad een groot artikel waarin dit verhaal feitelijk toch werd bevestigd. Het was namelijk gebleken dat er op grote schaal illegaal goud wordt gedolven in de binnenlanden en illegaal wordt geëxporteerd. Zelfs voor een bedrag van een half miljard per jaar.  In de importstatistieken van de ABC-landen vinden we dat inderdaad niet terug.  
De dieper liggende vraag is echter hoe deze onrust is ontstaan en wat de rol van de VS hierin is geweest en nog steeds is. De VS hebben de buitenlandse tegoeden van Venezuela geblokkeerd en de regering kan door een blokkade niet zomaar op de internationale geldmarkt. De import wordt daardoor erg moeilijk en daar is het land wel van afhankelijk. Zijn het geheime undercover acties van de CIA om het land te destabiliseren en het later weer onder de "invloedssfeer van de VS te brengen". Kan de VS dit bewezen socialistische succes in Zuid-Amerika niet tolereren ? Dit is een voor sommigen vreemd scenario, maar het is wel een historisch voorbeeld als je kijkt wat er 60 jaar geleden in Iran is gebeurd. Lees hier het hele verhaal.
     
Vlag van Venezuela
  Zoekend op internet kwam ik terecht bij een website www. handsoffvenezuela.org, waar in meerdere talen verschillende artikelen staan over de ontwikkeling van het land. Het laatste, in het Nederlands, geschreven artikel heeft de titel "Waarom is Venezuela in crisis" en met die vraag begon ik ook.  https://www.handsoffvenezuela.org/nederlands/


Verder is het ook van belang dat we kijken naar de berichtgeving in de westerse media. Daarin wordt soms "fake news" verspreid . Zie ook
https://www.ninefornews.nl/westerse-media-venezuela-leugen/