Utopieën bestaan echt.

Dit artikel is het eerst op dit weblog geplaatst op 8 november 2016

 

In de bijna twee uur durende documentaire ”Where to invade next”, die door NPO3 is uitgezonden op donderdag 3 november zien we de wat fysiek onbeholpen Michael Moore een aantal Europese landen bezoeken om zich er vervolgens af te vragen of hij in een of ander "Wonderland" terecht is gekomen. Moore is in hart en nieren een Amerikaan, die begaan is met het land en zijn bevolking, maar ook geraakt is door de grote armoede, de harde tegenstellingen tussen zwart/blank, grote ongelijkheid, neergang van middenklasse, economische recessie etc.  Het gaat helemaal niet goed met Amerika en zou dringend op zoek moeten zijn naar ideeën en alternatieven. Zo begint Moore’s speurtocht in Europa alsof hij een ontdekkingsreiziger is en overal de Amerikaanse vlag kan "planten".

Moore's documentaire over aanslagen in VS 9/11

Italië

Zo begint zijn lange Europese reis in Italië waar hij van een Italiaans echtpaar uitleg krijgt van de algemene secundaire arbeidsvoorwaarden:

* 30 tot 35 vakantiedagen (totaal 6 a 7 weken),

* aantal verplichte nationale feestdagen (12),  

* vijf of zes maanden zwangerschapsverlof,

* 15 verlofdagen bij een huwelijk,

* een gratis dertiende maand aan salaris en  

* iedere dag 2-uur lunchtijd.

Is dit echt, zo vraagt Moore zich af ? 

Geen wonder dat iedereen in Italië veel tijd heeft voor en dol is op seks.  Vergeleken met de Verenigde Staten een wereld van verschil. In de VS krijg je als je geluk hebt en bij een sterke vakbond bent aangesloten hooguit twee betaalde vakantieweken.  Vervolgens bezoekt Moore ook twee bedrijven in Italië.

 Eerst het kledingbedrijf Lardini, dat merken voert als Dolce Gabbana en Versace en ook de Ducati motorfabriek. Hij praat met managers en personeel en is verbaasd om te horen dat goed voor je personeel zorgen (ruime sociale regelingen) en een bedrijf goed en winstgevend runnen niet tegenstrijdig zijn. Ze gaan goed samen. Gelukkig en tevreden personeel zijn ook belangrijk voor het bedrijf.

De eerlijkheid gebiedt wel om te zeggen dat deze regelingen door jarenlange sociale strijd van vakbonden en werknemers in meerdere landen van Europa zijn verworven. Het feit dat ze nog steeds bestaan is een bewijs voor de eerdere stelling en ook uitgangspunt voor het bedrijfsconcept van  Social Enterprises en Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen.  Moore eindigt zijn bezoek aan Italië door af te spreken dat hij deze utopische ideeën meeneemt naar de VS. Als het hier kan dan daar ook. 

Documentaire over gezondheidszorg VS- Europa

Frankrijk

Vervolgens  gaat Moore naar Normandië, waar hij neerstrijkt in een kantine van een basisschool waar vers bereid, warm en gezond eten wordt geserveerd voor de schoolkinderen. We zien de kok met de diëtiste en leraren van de school overleggen om een afwisselend menu samen te stellen voor de komende weken. Dit gebeurt in een klein dorp en in opdracht van de gemeentebestuur, dat het belangrijk vindt dat kinderen ruim tijd besteden aan goed, gezond en netjes eten. Verrassend genoeg blijkt dat niet veel duurder te zijn dan wat ouders of kinderen in de VS in schoolkantines betalen voor een vette, ongezonde fastfoodhap.  De voice-over vertelt tussendoor nog even dat in Frankrijk de medische gezondheidszorg en kinderopvang ook gratis is. Dit is toch utopisch, dit kan toch niet zie je Moore denken !

Voor de zekerheid vergelijkt Moore de afdracht aan belastingen in een paar Europese landen en in de VS. Dan blijkt dat in Europa inderdaad wat meer betaald wordt, maar daartegenover staan ook veel extra voorzieningen. In de VS is het wel wat lager maar daar gaat 60% van de belastingopbrengsten naar defensie. Geen wonder, want de VS zijn erg oorlogszuchtig en hebben wel 1000 militaire bases wereldwijd.

Moore's documentaire over wapenbezit in VS versus Canada

Finland

Het derde land in Europa waar Moore heengaat is Finland, waar hij op bezoek gaat op een  middelbare school. In de internationale rankings wat onderwijsprestaties betreft, zien we al enkele jaren Finland bovenaan staan. In de jaren 60 stonden ze op gelijke voet met de VS maar nu is er een wereld van verschil. De VS staat op een 29e plaats en Finland op nummer 1.

Dus gaat de filmmaker in gesprek met leerkrachten en directie en hij gelooft zijn oren niet.  Er wordt maar maximaal 20 uur lesgegeven in een week. Per dag maar 3 of 4 uur les (waar ook nog lunchtijd bijzit). Men wil liever geen huiswerk of vrij weinig. Middelbare scholieren zeggen onafhankelijk van elkaar,  zo’n half uur hooguit hieraan te besteden.

Kinderen moeten ook kunnen spelen, sporten, ontspannen, sociale contacten ontplooien etc. Dat komt het leren juist ten goede. In het beperkte onderwijs wat betreft de uren is toch nog ruimte  voor meerdere vreemde talen, muziek, kunst, poëzie, toneel en gym. Een belangrijk verschil met de VS is, dat er geen multiplechoicevragen en standaardtoetsen zijn en ook geen centrale (cito- of eind-) examens. Ze hebben wel open vragen proefwerken, waarbij  juist de eigen mening en redenering voorop staat. Scholen (meestal openbare) scholen zijn vrij het onderwijs naar eigen inzicht in te richten zonder controle van de onderwijsinspectie. Een eis is wel, maar dat komt in de documentaire niet naar voren dat leerkrachten een universitaire opleiding hebben. Ze worden goed betaald en hebben een hoog aanzien. Een wiskunde leraar zei met enige schroom dat hij graag wilde dat kinderen zich breed kunnen ontwikkelen en vooral gelukkig worden. Hij zei dus niet dat ze goed moeten zijn in het oplossen van sommetjes, zoals Moore verwachtte.

Er is sprake van een sterke paradox. Hoe kan het dat de onderwijsresultaten, ook op de cognitieve vakken in Finland zo uitzonderlijk goed zijn terwijl ze weinig les geven, een heel breed programma aanbieden, weinig controleren en toetsen?? Dat kan toch niet? Dat is toch een utopie? 

Nederland probeert hier ook een voorbeeld aan te nemen en heeft de laatste jaren grote hordes ambtenaren van het ministerie van Onderwijs, mensen van onderwijsadviesbureau ’s en politici naar Finland gestuurd om zich te laten voorlichten. Helaas nog steeds zonder drastische wijzigingen in ons onderwijsbeleid. Op zijn Amerikaans gezegd: Moore is “flabbergasted”.

Moore met vlag onderweg naar Europa (foto:kinepolis.be)

Slovenië

De verbazing houdt echter nog niet op want Moore reist af naar  een betrekkelijk nieuw Europees land, een land waarvan hij het bestaan waarschijnlijk nog niet eens kende. Daar bezoekt hij de Universiteit van Ljubljana (hoofdstad), die zo’n honderd Engelstalige masteropleidingen  aanbieden waar studenten en ook buitenlanders gratis gebruik van kunnen maken. Hij vraagt verschillende studenten hoe groot hun studieschuld is en de meesten antwoorden: nul. Alleen een jongen, die eerder in de VS had gestudeerd had wel 7.000 dollar studieschuld. In de VS zijn studieschulden tot 50.000 Euro geen uitzondering.  Moore begrijpt echter de logica niet. Hoe kan een land het opbrengen om zijn eigen burgers en buitenlanders gratis te laten studeren??? Dat is toch “Nuts”.?! 

Kennelijk niet, want zelfs de president van Slovenië is bereid Moore te ontvangen en uitleg te geven. Het biedt jonge mensen, uit rijke of arme gezinnen in ieder geval  gelijke kansen en bovendien heeft wetenschappelijk onderzoek aangetoond dat iedere Euro geïnvesteerd in onderwijs uiteindelijk het vier- of vijfvoudige oplevert voor de economie. Tel uit je winst.

Portugal

Vervolgens komt Moore terecht in dit Zuid-Europese land waar hij van de minister van volksgezondheid en van politieagenten verneemt dat het gebruik van drugs in dit land is gelegaliseerd. Niemand belandt in de gevangenis voor het roken van een joint, extasy-pilletje of zelfs harddrugs. Sinds dit beleid wettelijk is ingevoerd, is bovendien gebleken dat het gebruik juist is afgenomen. Gebruikers krijgen als ze dat willen ook begeleiding om ermee te stoppen . Utopie of werkelijkheid, zo lijkt Moore zich af te vragen ?

In de documentaire zie je vervolgens een reeks van beelden over de keiharde "War on drugs" die al vele jaren door vele presidenten in de VS wordt gevoerd en  die alleen maar meer slachtoffers oplevert. Moore suggereert dat het een smerige truc is om juist de zwarte mensen, die kennelijk meer drugs gebruiken en verhandelen, in de gevangenis te krijgen en ze daar ook nog hun stemrecht te ontnemen.  

Noorwegen

De reis gaat verder naar Noorwegen waar hij de zwaarst beveiligde gevangenis gaat bezoeken en vaststelt dat het leven daar best aangenaam is voor de veroordeelde gevangenen. Dat ze vooral veel vrijheid en begeleiding krijgen om hun leven op het goede spoor te krijgen en de tijd aangenaam doorbrengen. Geen eenzame opsluiting, geen sobere cel, veel ontspanningsmogelijkheden juist. Men streeft naar een humaan en menswaardig gevangenissysteem, gericht op gedragsverandering.

Op 125 gevangen waren maar 4 bewakers, die zelfs geen wapens hadden. Ook dit is in schril contrast met de beelden uit de VS met zwaarbewaakte en  -bewapende gevangenissen die gerund worden als bedrijven, maar waar geweld en ongelukken vaak voorkomen en een hoge recidive van 80% bestaat, terwijl dat in Noorwegen maar 20% is (terugval in crimineel gedrag). Dit kan toch niet? Alweer een utopie die bestaat en werkt. 

Duitsland

In Duitsland bezoekt hij een potlodenfabriek Faber & Castell, waar medewerkers een goed leventje hebben en als ze toch teveel stress hebben voor twee weken naar een kuuroord mogen om te relaxen en te ontstressen. Verder heeft Moore ontdekt dat in Duitse bedrijven de Raad van Toezicht voor de helft bestaat uit vertegenwoordigers van de werknemers. De andere helft wordt benoemd door de werkgever. Dat is een kenmerk van het Rijnlandse ondernemingsmodel, dat ervoor zorgt dat in het beleid en bij de controle op het ondernemingsbeleid de belangen van medewerkers zeker niet vergeten worden. Het geeft de stakeholders daadwerkelijk macht en heel anders dus dan het Angelsaksische shareholders-kapitalisme. Is dat de verklaring voor het “Wirtschaftswunder”? Duitsland wordt ook geroemd vanwege de eerlijkheid over het verleden. In alle scholen wordt uitgebreid aandacht besteedt aan de mistoestanden onder Hitler en de holocaust.

IJsland

In IJsland bezoekt Moore de eerste vrouwelijke premier, die in de jaren tachtig van de vorige eeuw gekozen werd.  Dat heeft veel betekent voor de gelijke behandeling en rechten van vrouwen. Zo was er voor de financiële en bankencrisis een bank in IJsland, die geleid werd door vrouwen. Toen alle andere banken in de problemen kwamen, bleek deze bank het juist goed te doen. Ze hadden geen financiële producten verkocht, die ze zelf ook niet begrepen. Bovendien wordt gesteld dat vrouwen veel meer het gemeenschappelijk en publiek belang behartigen en mannen veel meer het eigenbelang. Zet vrouwen dus aan top en oorlogen zullen afnemen  en samenlevingen zullen opbloeien. Het is ook zo dat IJsland de foute bankiers heeft laten veroordelen door een rechter en ook banken failliet heeft laten gaan. De economie presteert nu veel beter dan de meeste EU-landen. 

Moore heeft aangetoond dat Europa de hele wereld veel te bieden heeft op een groot aantal terreinen van onderwijs, het bedrijfsleven, vrouwen-emancipatie en drugsproblematiek. De verschillende voorbeelden zijn evidence-based. Het gaat niet om prille projecten of kleinschalige ideeën, nee het zijn bewezen beleidsombuigingen voor een heel land. 

Bedenk hoeveel argwaan en sceptisch er vooraf geweest moet zijn, omdat het indruist tegen de gangbare opvattingen. Toch zijn mensen en ambtenaren zo moedig geweest en hebben doorzettingsvermogen  getoond om te gaan experimenteren. Nu zijn de voordelen en resultaten bewezen en nu zou je verwachten dat heel Europa deze beleidskeuzes omarmd en meteen overneemt. Helaas is dat niet zo. Wij burgers moeten het eisen.    

Tunesië

Een Arabisch en juist niet Europees land dat aan bod komt is opvallend genoeg Tunesië, waar vrouwen recht hebben op voorbehoedsmiddelen en eventueel legaal abortus kunnen ondergaan. In het parlement zitten ook heel veel vrouwen en in de grondwet zijn vrouwenrechten prominent vastgelegd.  Dat is des te opmerkelijker omdat Tunesië ook een islamitisch land is, zij het gematigd.  

Nederland? 

In de film van Michael Moore komt Nederland helemaal niet voor. Het land dat vroeger als gidsland werd beschouwd en dat voorop liep met homorechten, softdrugsgebruik en  vrije moraal . Hoe staat het nu? Hebben wij ook utopieën in de aanbieding?

Na enig nadenken zou je misschien de huidige euthanasiewetgeving kunnen noemen, die mensen onder strikte voorwaarden toch de mogelijkheid biedt van een zelfgekozen dood. 

Je zou ook een hele andere kant op kunnen denken door het voorbeeld van de vele spontane burgerinitiatieven, die vele ngo’s  mogelijk hebben gemaakt zoals Amnesty International en Greenpeace. 

 Je kunt ook denken aan  de typische lappendeken van lokale en regionale Voedselbanken, die wekelijks gratis voedsel uitdelen aan de allerarmste gezinnen en mensen. Voedsel dat geschonken wordt door winkels,  groothandels en bedrijven en gerund wordt door vrijwilligers.  Nederlanders zijn energiek en ondernemend op velerlei verschillende manieren.  

Solidariteit zou ook wel eens een sterke Nederlandse waarde kunnen zijn, want de vele en diverse soorten  coöperaties groeien de laatste jaren als paddenstoelen uit de grond. Er zijn energiecoöperaties, zorgcoöperaties, winkelcoöperaties, buurtcoöperaties en broodfondsen.  

Nederland heeft misschien als belangrijkste utopie: ” de utopie van de vrijwilliger”. Iemand  die zich belangeloos inzet voor anderen en  kwetsbare groepen in de samenleving.  Volgens de door Rudolf Steiner al in begin 1900 geformuleerde Sociale Hoofdwet , zijn daar de maatschappelijke voordelen veruit het grootst van.

Moore kan tevreden teugkeren naar zijn land en veel goed nieuws thuisbrengen. Er bestaan veel utopieën in Europa, waarvan nu bewezen is dat ze goed werken. Het is hooguit een begripskwestie of we ze in termen van filosoof Hans Achterhuis "grote of kleine" utopieën moeten noemen. Wij Europeanen mogen best trots zijn op deze verworvenheden ondanks of dankzij het gemeenschappelijke EU-beleid.  Met de net gekozen nieuwe president Donald Trump verwacht ik echter niet dat veel van deze utopieën overgenomen zullen worden.    

http://driegeleding.blogspot.nl/2014/05/utopia-in-het-verleden-en-heden.html

  

Moore's film over keiharde Amerikaans kapitalisme

De rol van Europa

Het artikel is voor het eerst geplaatst op dit weblog  in april 2011

Europa en de financiële Markten
- een boekbespreking-

“Europa in de praktijk” is een reeks van 10 publicaties van Stichting Onderzoek Multinationale Ondernemingen (SOMO) en Comité Ander Europa die in 2011 en deels in 2012 zullen verschijnen.

SOMO bestaat al sinds 1973 en richt zich op duurzame ontwikkeling – op sociaal, ecologisch en economisch gebied- 

. Eind jaren 70 had SOMO ook een eigen afdeling in Eindhoven. Zo heb ik tijdens mijn studententijd zelf stage gelopen bij SOMO en onderzoek gedaan naar Philips. Nu is SOMO gevestigd in Amsterdam (zie ook www.somo.nl)

Comité Ander Europa is pas ontstaan in 2005 na het referendum over Europa.
Beide zijn maatschappelijke onafhankelijke organisaties die enerzijds het belang van een sociaal Europa benadrukken maar anderzijds heel kritisch zijn over het huidige ondemocratische en neoliberale beleid.
Zo worden in de publicatie “Europa en de financiële markten” de oorzaken van de huidige financiële en economische crisis besproken en de rol die Europa daarin heeft gespeeld. Het is een dun boekje van 37 bladzijden dat zo eenvoudig mogelijk voor een groot lezerspubliek is geschreven om de ontstane situatie uit te leggen.

De huidige crisis is in eerste instantie ontstaan door de hypotheekcrisis in de VS die vervolgens banken en hypotheekverstrekkers in grote problemen bracht. Toen Lehman Brothers omviel omdat de overheid in de VS deze bank niet wilde steunen sloeg de crisis over naar Europa en andere delen van de wereld. In veel Westeuropese landen bleken de banken ook veel van deze slechte hypotheken op de balans te hebben staan, die daardoor ook in de problemen kwamen en gesteund moesten worden door de overheid.
Zo ontstond de bankencrisis en als gevolg daarvan ook een landencrisis omdat veel overheden door het geven van de steun aan banken en verzekeraars zelf ook grote schulden moest maken. 

Zo moesten landen als Griekenland en Ierland ook met enorme bedragen gesteund worden door het Europese Noodfonds. Eenzelfde lot wacht Portugal.
De optelsom van deze ontwikkelingen is dat we daardoor ook een economische crisis hebben gekregen omdat banken weinig geld meer uitlenen en zelf moeten “sparen” en daarnaast overheden weinig geld hebben voor beleid en extra gaan bezuinigen. Daardoor hebben bedrijven en later ook burgers het steeds moeilijker gekregen.
Het IMF schatte de verliezen als gevolg van de crisis over 2008 al op 3,4 en halverwege 2009 al op 12 biljoen dollar. Dat is 20% van de jaarlijkse totale productie van de wereldeconomie.
De International Labor Organisation (ILO) heeft becijferd dat de crisis alleen al in 2009 wereldwijd 27 miljoen mensen hun baan heeft gekost. 

Het aantal Amerikanen dat in armoede leeft is gestegen van 39,8 naar 43,6 miljoen in 2009. Dat is één op de zeven!
De burger is uiteindelijk de dupe van het casinokapitalisme.

De dieperliggende oorzaak is echter het neoliberale beleid met weinig regels voor en nauwelijks toezicht op financiële instellingen en het opgelegde vrije kapitaalverkeer.
Landen hebben daardoor nauwelijks wettelijke bevoegdheden om schadelijke kapitaalstromen en grondstoffen- of valutaspeculaties tegen te houden. Banken, hedgefondsen en beleggingsfondsen hebben met hun supersnelle computers vrij spel en de mogelijkheid om miljarden aan dollars of Euro’s in fracties van seconden over de hele wereld te verplaatsen en daardoor landen en zelfs hele regio’s in gevaar kunnen brengen. De huidige crisis is zeker niet de eerste.

 In haar boek De shock doctrine heeft Naomi Klein minutieus meerdere eerdere crises beschreven zoals in Mexico(94/95), Azië (97/98), Argentinië (99-2002) en gebruikt daarbij de term “rampenkapitalisme”.
De financiële handel heeft een omvang van 4.000 miljard dollar per dag, daarvan is slechts 2% gerelateerd aan de “echte” economie (producten en diensten).

 De winsten op kapitaal zijn vele malen hoger dan de winsten op productieve arbeid. Het financiële verkeer staat dus helemaal niet meer in dienst van de economie en samenleving maar is een eigen leven gaan leiden daardoor geholpen door overheden.
Al in het verdrag van Rome uit 1957, dat de oprichting van de Europese Economische Gemeenschap (EEG) bezegelde, stond een bepaling dat “alle beperkingen op het vrije verkeer van kapitaal tussen lidstaten en tussen lidstaten en 3e landen verboden zijn”(63.1).!!!!!
De echte liberalisering van het kapitaalverkeer kwam pas in de jaren tachtig op gang. Onder druk van de financiële markten en haar sterke lobby kwam de Europese Commissie in 1985 met concrete voorstellen.

 In 1999 kwam het actieplan voor financiële dienstverlening en dat was ook de hoeksteen van de Lissabonstrategie in 2000.
De meeste economen en politici geloofden heilig in de vrije markt voor producten en financiële diensten omdat vrije concurrentie zou leiden tot de laagste prijzen.!?!?!
Inmiddels kennen we de gevolgen. Vandaar de hoop dat nieuwe wetgeving een herhaling van dergelijke crises zullen voorkomen. Helaas is dat echter nog steeds niet het geval.
Zo zijn er wel nieuwe toezichthouders gekomen in Europa en de VS , zijn de eigen vermogenseisen voor banken verhoogd en zijn er regels gesteld aan het handelen van hedgefondsen en is goedkeuring vooraf nodig voor nieuwe financiële producten.
De politieke en internationale besluitvorming is echter traag en nog steeds spelen nationale belangen een grote rol. Ten aanzien van het neo-liberale denken, het vrije kapitaalverkeer en de omvang van de financiële sector zien we echter weinig structurele en fundamentele wijzigingen. Zolang dat niet gebeurt is de maatschappij en de burger weer de dupe bij de volgende crisis die zeker zal optreden. Dat kan de ineenstorting zijn van de VS zijn als de dollar valt, een creditcardcrisis of een andere schuldencrisis.
Al met al een lezenswaardig boekje dat de burger flink wakker schudt!

Armoede werkt niet!

Het artikel is voor het eerst geplaatst op dit weblog  in maart 2011

Armoede en 80/20 regel.

In mijn vakgebied de bedrijfskunde kennen we de 80/20 regel en dat is een vuistregel die stelt dat bij een bedrijf 20% van de klanten/afnemers voor 80% van de omzet zorgt. Datzelfde geldt ook aan de inkoopkant. 20% van de leveranciers levert 80% van de waarde aan ingekochte goederen. Verder geldt het ook voor de waarde van de voorraden bij een bedrijf.

Pijnlijk wordt het echter als blijkt dat deze vuistregel ook geldt voor de vermogensverdeling onder de bevolking. 80% van de bevolking heeft samen maar 20% van het totale vermogen van in totaal € 1200 miljard( jaar 2010) en de 20 % rijkste mensen hebben 80% van het vermogen(zie tabel hieronder).

Cijfers zijn afkomstig van SP 1e Kamerlid Reuten en zijn gebaseerd op CBS cijfers uit 2010.

Nog schrijnender wordt het als je verder beseft dat 60% van de bevolking samen maar 2% van het vermogen heeft en de 10% rijkste groep 60% van het totale vermogen heeft. 

Nederland is dus geen lichtend voorbeeld van een eerlijke vermogensdeling.

Die ongelijke vermogensopbouw is voornamelijk terug te herleiden op een ongelijke inkomensverdeling. 

Daarvan hebben  prof Jan Tinbergen in 1970 en recent de onderzoekers Wilkinson en Pickett al aangetoond hoe desastreus dat uitpakt voor een groot aantal maatschappelijke factoren( onderwijs, gezondheid, veiligheid etc.) . Zie ook mijn eerdere artikel hierover op 27 december 2010 op dit weblog. http://solidaire-economie.blogspot.nl/2010/12/inkomensongelijkheid-en-welzijn.html

Andere cijfers bevestigen deze ontwikkeling. Zo is het aantal jongeren dat een bijstandsuitkering ontvangt tussen 2008 en 2010 gestegen met 64 %. Dat betekent dat 35.000 mensen jonger dan 27 jaar in de bijstand zitten. Het totaal aantal mensen in de bijstand neemt ook toe. De teller staat op 307.000 mensen vergeleken met 259.000 mensen eind 2008.

Kijk je specifiek naar kinderen (in armoede) dan blijkt ook dat dit aantal is gestegen tot 1:11 oftewel 9,1 %. Dan gaat het om 311.000 kinderen onder de armoedegrens(cijfers CBS van 2009). 

Deze kinderen kunnen daardoor bijna nooit uitstapjes maken, op vakantie gaan, niet bij een sportvereniging en ze hebben weinig speelvriendjes of vriendinnetjes. De bijzondere bijstand en een organisatie als Stichting Leergeld proberen de ergste nood te ledigen.

Het is in dit zeer welvarende land een gotspe dat de samenleving en zeker de overheid een dergelijke situatie laat voortbestaan. Alleen de SP en de laatste tijd ook de PvdA proberen deze zaken op de politieke agenda te krijgen. 

Eerlijk delen moet niet alleen een politieke leuze worden maar dagelijkse praktijk. Daarvoor is wel wetgeving nodig!

Wie controleert het CBS?

Het  onderstaande artikel is voor het eerst op dit weblog geplaatst in 2011



Welke Cijfers Kloppen??
Het CBS heeft de media deze week via een persbericht laten weten dat het besteedbaar inkomen of de gemiddelde koopkracht in 2010 met 0,8 % is gedaald. CBS-cijfers over de inflatie laten echter heel andere cijfers zien . Zo komt 2011 zeker uit op 2,5% inflatie op jaarbasis en voor 2010 was het ook al boven de 2%.
Kijk je daarnaast ook naar andere ontwikkelingen zoals hogere gemeentelijke belastingen, bijna geen CAO loonsverhogingen in de meeste sectoren de afgelopen twee jaar, hogere energieprijzen en duurdere levensmiddelen, dat vraag je je toch af welke cijfers echt kloppen en wie het CBS controleert?!
Inflatiestijging en koopkrachtdaling zijn politiek zeer gevoelige onderwerpen waar bijvoorbeeld de vakbonden met argusogen naar kijken omdat zij op basis daarvan de CAO onderhandelingen ingaan en indexatie verlangen in het geval van onderhandelingen over uitkeringen en pensioenen.
Het komt de regering goed uit als de inflatie en dus geldontwaarding beperkt is.

Willem Middelkoop heeft in zijn boek “Als de dollar valt” op meerdere plaatsen beweert dat de burger juist bij inflatiecijfers vaker voorgelogen wordt.
Mij zou het niet verbazen als het nu weer is gebeurd. 

Zo heeft de organisatie die zich bezig houdt met schuldhulpverlening in Nederland bekend gemaakt dat zij in 2010 van 80.000 huishoudens aanvragen voor hulp hebben gekregen en dat zijn er 25.000 meer dan in 2009!
Bureau Kredietregistratie (BKR) heeft de Telegraaf gemeld dat bijna 650.000 consumenten te maken hebben met schulden. Zij kunnen hun leningen niet meer afbetalen en verkeren in financiële problemen. Vooral in het eerste halfjaar van 2011 is het aantal mensen met problemen flink opgelopen. Opvallend daarbij is dat het niet alleen om (alleenstaande) bijstandsgerechtigden gaat, maar ook steeds vaker werkende mensen met een modaal inkomen van € 33.000 die ook niet meer rond kunnen komen.

- Een recent bericht in de media ging over middelbare scholieren die vaak al behoorlijke schulden hebben opgebouwd tot wel € 8.000, veroorzaakt door hun te dure mobiele telefoons.
Het is duidelijk dat de werkelijkheid veel ernstiger is dan de officiële cijfers ons voorhouden.
De EU heeft inmiddels een tweede stresstest laten uitvoeren onder grote banken om na te gaan hoe stabiel deze zijn bij een eventuele verdere verslechtering van de economische en financiële situatie van bedrijven en landen.

Je zou je echter moeten afvragen of het niet eens tijd wordt dat de overheid een soort van stresstest laat afnemen bij burgers? Hoeveel tegenslag en terugval in besteedbaar inkomen kunnen zij nog opvangen? De overheid is er toch vooral voor de burger en niet alleen voor de banken ?!!

update 2023

In de Social media stond een bericht dat de regering recent de onafhankelijke toezichthouder op het CBS heeft afgeschaft.??!! 

Die was niet meer nodig !!??

Verkeert het ABP in financiële problemen?

 

Onderstaand artikel is voor het eerst op dit weblog geplaatst in 2023  

Sinds september vorig jaar mag ik ook gaan genieten van mijn pensioen en omdat ik bijna 40 jaar onafgebroken heb gewerkt, is mijn pensioen samen met de AOW nog net iets meer dan mijn laatst verdiende salaris in het hoger onderwijs. Geen inkomensachteruitgang dus.

Toen ik in het voorjaar via de media en later ook van het ABP te horen kreeg dat alle gepensioneerden 2,39%  vanaf eind juli erbij krijgen, hetgeen de eerste verhoging is sinds 12 jaar, was ik blij.

 Het is zeker nog niet genoeg om de inflatie te compenseren over al die tijd, maar het is een hoopvol begin.  Bovendien werd beloofd dat er ook nog een nabetaling komt over de eerste zes maanden van 2022 van ongeveer 1% en dat het ABP aan het einde van dit jaar verder gaat kijken of er nog een verhoging gegeven kan worden. Ambtenaren van de overheid, de politie en de trendvolgers in het onderwijs die allemaal afhankelijk zijn van het ABP zullen tevreden zijn?!

Dat was ook zo bij mij, totdat ik enige tijd geleden een email kreeg van het ABP met nieuwe informatie en daarin ook de jaarrekening van het ABP over 2021. Een behoorlijk dik informatiepakket van ruim 300 bladzijden met in het midden de samengestelde balans en resultatenrekening. 

Nieuwsgierig als ik ben en omdat ik weliswaar geen actuaris of accountant ben, maar wel  financieel enigszins ben onderlegd,  ben ik erin gedoken en ben eerlijk gezegd erg geschrokken. 

Op bladzijde 128 staat de enkelvoudige balans waarop te zien is dat eind 2020 het ABP een negatief eigen vermogen had van 33,55 miljard Euro!!??    Dat is 6% solvabiliteit (negatief) op het balanstotaal van 574 miljard Euro. 

Als je een pensioenfonds schaart onder een financiële instelling zoals een bank of een verzekering dan zou volgens de nieuwe regels van het BIS (Bank of international settlements of Europese Centrale Bank) en vastgelegd in het Basel 3 reglement, gestreefd moeten worden naar minimaal 5 a 6 % (positief ) eigen vermogen als buffer voor tegenvallers. Banken zaten jarenlang veel lager, omdat het eigen vermogen eigenlijk “dood” geld is, waarmee niets verdiend kan worden.

Het positieve nieuws is dat het ABP wel in staat is geweest om een jaar later het negatieve eigen vermogen  om te buigen naar een positief resultaat van 53,6 miljard Euro. Dat is knap en bijna 9% solvabiliteit, want het totaal vermogen is ook gestegen naar 599 miljard Euro. Dat is veilig. Kunnen we nu gerust zijn? 

Was 2020 een bijzonder jaar met extra tegenvallers in de vorm van minder beursinkomsten , vanwege de economische , financiële en sociale crisis als gevolg van het Corona-virus? Of eenmalige hogere kosten?

Helaas niet! In de vier jaar voorafgaand aan 2020  waren er drie met rode cijfers! In 2016   € 12 miljard EV-tekort, in 2017 wel een positief EV van € 83,4 miljard, in 2018 weer een negatief EV van  € 10,9 miljard en in 2019  € 9,6 miljard negatief. Een bedrijf met meerdere jaren in de rode cijfers kan in financiële problemen komen en failliet gaan . Kan dit het ABP ook overkomen????!!!!

 De Nederlandse Bank als toezichthouder op het ABP en de banken, kan om een noodplan vragen.  Deze cijfers zijn afkomstig van Dun & Bradstreet en zijn ook terug te vinden in een rapport op de website BlueTruth waar kritische en onafhankelijke politiemensen  dezelfde conclusies trekken.   www.bluetruth.nl/actueel/hoe-stabiel-is-pensioenfonds-abp en https://www.bluetruth.nl 

Het ABP is veel te kwetsbaar, nu al . In geval van een ernstige financiële beurscrisis kan het snel in de problemen komen , want de vlottende activa zitten vrijwel volledig in effecten en beperken het werkkapitaal in grote mate. Dit verdient een nader grondig onderzoek. 

 Ook de afhankelijkheid van het grootste fonds Blackrock , waar ik eerder een opinie-artikel over schreef (ED 21 mei 2021) met hun volledig geautomatiseerde beleggings-programma Aladdin is risicovol. 

Zie een ruim 10 minuten durende video over Aladdin dat enorm veel financiele en economische macht heeft en bestuurd wordt door Artificial Intelligence!!??

https://t.me/NicholasVeniamin/10877

Vreemd is dat we in de media wel veel horen over de dekkingsgraad  van pensioenfondsen, de verplichte rekenrente en of ze wel of niet moeten investeren in fossiele brandstoffen, wapens, kernenergie ,  maar nergens  over deze zwakke financiële positie. 

Die verwacht je ook totaal niet bij een pensioenfonds, waar het gaat om de toekomstige inkomens van miljoenen gepensioneerden. Jarenlang is gezegd dat wij het beste en meest solide stelstel hebben en gigantische buffers!?

Update

Pieter Lakeman van SOBI (Stichting Onderzoek Bedrijfsinformatie)  stapt naar de rechter om de jaarrekeningen van drie van de vijf grootste pensioenfondsen te laten vernietigen! Vanwege het verplicht (door DNB) hanteren van de te lage rekenrente  valt het eigen vermogen tientallen miljarden te laag uit, zo stelt Lakeman. Dat bericht stond in het ED op donderdag 14 juli 2022 (twee dagen na mijn opinie-artikel).   

In november 2025 komt Pieter Lakeman met een nieuw boek met als titel: "Waar is mijn pensioen gebleven": en ook een claim richting de overheid. Het nieuwe pensioenstelstel dat  in 2007 is afgesproken zou nadelig werken voor de gepensioneerden. Overheid heeft Nederlandse pensioendeelnemers 'voor honderden miljarden benadeeld' (ninefornews.nl)

Financieel deskundige en latere klokkenluider  Hesther Blais heeft ook een indrukwekkend dik boek geschreven over malversaties met ons pensioengeld . De titel is  "Worst Bank Scenario". Hieronder een link naar een video waarin zij in ruim een uur tijd een boekje open doet.

(3) 💶 Dit raakt iedereen! We betalen allemaal de prijs - YouTube

In het voorjaar van 2026 verschijnt er een bericht in de media dat Hesther Blais in het Britse Parlement verklaringen heeft afgegeven over onze pensioenfraude. Zij eist compensatie.  Nederlandse advocaat en oud-toezichthouder verklaart in Brits parlement over fraude met ons pensioengeld (ninefornews.nl)

En vorig jaar werd bekend dat het ABP alleen al 2,8 miljard euro kwijt was aan bonussen voor de topmensen van dit soort private equity-bedrijven, die ze delen van portefeuilles met aandelen laten beheren..

Update 3

Op 27 januari 2023 stond er een artikel in het NRC over een slecht jaar 2022 voor wat betreft  beleggingen  en dat het pensioenfondsen "hard" heeft getroffen. Het ABP heeft in een jaar tijd de balanswaarde van haar beleggingsportefeuille zien krimpen van 552 miljard naar 459 miljard Euro. Dat is bijna 100 miljard minder!!?? 

Bij het pensioenfonds Zorg en Welzijn met ook 3 miljoen deelnemers was het verlies "maar" 60 miljard Euro van 277 naar 217 miljard Euro!!  Dat is een aanzienlijk kleiner percentage, omdat het ook een veel kleinere beleggingsportefeuille heeft.

Dat is toch absurd. Als argument wordt de Russische inval in de Oekraïne gebruikt, die gezorgd heeft voor malaise en onrust op de financiële markten.  Er zou een grondig onderzoek moeten komen naar deze gebeurtenissen. Dit kan toch niet het resultaat zijn van een zorgvuldig, evenwichtig kapitaalbeheer? 

Lees ook :

https://www.ninefornews.nl/abp-verliest-in-een-jaar-97-miljard-op-beleggingen-dit-is-niet-alleen-krankzinnig-ik-noem-dit-zelfs-crimineel/

Update 4

Eind februari 2023 had het NOS een item op het 8-uur journaal over de beleggingen van pensioenfondsen in Nederlandse beursgenoteerde multinationals.

 Op basis van een onderzoek kwamen ze erachter dat het aandeel van het ABP als grootste pensioenfonds in beursgenoteerde bedrijven van Nederland maar zeer gering was. ??!!??!!

Verrassend genoeg hadden Amerikaanse institutionele beleggers , zoals Vanguard en Blackrock, wel grote aandelenpaketten.

Blackrock bezit ruim 8000 miljard Euro en zit in bijna elk groot bedrijf in de top 3 van grootste beleggers. Het is toch heel vreemd dat het ABP niet profiteert van deze succesvolle Nederlandse Multinationals maar wel de Amerikaanse instelling zoals BlackRock??!!

  De grootste aandeelhouders bij de 8 grootste Multinationals met Nederlandse roots:

	1	2	3
ASML	Capital Research Global Investors: 15,79 procent	Capital World Investors: 5,85 %	BlackRock: 5,56 %
Shell	BlackRock: 7,52 procent	Vanguard: 3,33 %	Norges Bank  Investment Man. 2,87%
Unilever	BlackRock: 8,40 procent	Vanguard: 3,19 %
Ahold Delhaize	BlackRock: 5,89 procent	Amundi: 3,39 %	State Street: 3,12 %
Heineken	Heineken Holding: 50,01 procent	FEMSA: 8,63 %	GQG Partners: 1,89 %
ING	BlackRock: 5,51 procent	Amundi: 3,09 %	Norges Bank  Investment Man.: 3,04 %
DSM	Capital Research Global Investors: 6,12 procent	BlackRock: 5,88 %	Artisan Partners: 3,75 procent
Philips	BlackRock: 5,63 procent	Artisan Partners: 5,1 procent	T. Rowe Price: 4,94 procent

De achtbaan die SP heette.

Onderstaand artikel is voor het eerst op dit weblog geplaatst in 2020  

SP Afdelingsbestuur Eindhoven vanaf ongeveer 2009 met midden voor Afd.vz. Anke van Hest.  Midden-links staat haar opvolger Caro Goudriaan. Achteraan links met duim Marcel Lathouwers. Midden achter Bianca van Kaathoven, later ook korte tijd wethouder van de SP in Eindhoven en opgevolgd door Jannie Visscher. De latere voorzitter en opvolger van Caro Goudriaan  vooraan links is Murat Memis .

Uit onvrede en bezorgdheid over het steeds populairder worden van Geert Wilders met zijn PVV, heb ik besloten om mijn steentje bij te dragen en politiek actief te worden. 

Uit het politieke spectrum koos ik de partij wiens idealen ik in mijn hart droeg en die zich het lot aantrok van de armsten, sociaal zwakkeren en die ook een andere economie nastreven. Dat werd de Socialistische Partij  (SP). 

De eerste stap was om lid te worden en dat gebeurde eind 2008 of begin 2009 . Slim van de SP is dan hun aanpak, om nieuwe leden te bezoeken en te verwelkomen met een leuk boekje zoals “Heel de mens “. In mijn geval kwam Marcel Lathouwers aanbellen die later ook in het afdelingsbestuur gekozen werd.  In het boekje  staan de uitgangspunten en het partijprogramma verwoord. 

Daarnaast wil men onderzoeken in hoeverre iemand bereid is om eventueel actief lid te worden. 

 Dat begint simpel met het uitnodigen van een groep nieuwe leden door het plaatselijke bestuur van de afdeling (in mijn geval Eindhoven) om kennis te maken. 

Daarna volgt het uitnodigen voor een themabijeenkomst, een scholingsavond,  een politiek café-avond, een buurtbezoek of een zelf bedachte wijkactie.

 Natuurlijk ook voorafgaand aan verkiezingen het “folderen”  in buurten en wijken.  

Verder mag je ook altijd De Tribune (maandblad) en/of Spanning (wetenschappelijk blad) rondbrengen in je eigen dorp of wijk.

 Er is altijd werk genoeg en het houdt ook niet snel weer op. Je wordt er als het ware ingezogen en de eigen “steentjes” gaan steeds sneller rollen. 

Een afdeling bestaat uit een aantal werkgroepen  en een ervan was de publiciteitsgroep waar het maandelijkse inlegvel van de afdeling opgesteld werd, maar ook allerlei berichten voor de SP- afdelingswebsite werden gemaakt. Aangezien daar een plaats vacant was en men van mij wist dat ik al een boek had uitgegeven en ook regelmatig artikelen schreef werd ik gevraagd en heb ik toegezegd. 
https://solidaire-economie.blogspot.com/2012/01/armoede-en-daklozen-in-eindhoven.html

Uitgedost en beladen voor een SP-buurtactie

Zo werd ik ook redactie - of werkgroeplid . Dat betekende extra redactievergaderingen bijwonen, maar ook interviews houden met prominente leden en oud-leden, een verslag maken van politieke avonden, nieuwsartikelen van acties schrijven , boekbesprekingen opstellen etc. etc. 

Verdeeld over 5 jaar waarin ik min of meer voor de SP actief ben geweest waren dat wel zo’n honderd artikelen in totaal. Een deel daarvan is nog terug te vinden op de SP-website afdeling Eindhoven bij ingezonden artikelen.

Zie bijvoorbeeld:    https://eindhoven.sp.nl/blog/alle/anoniem/2014/06/verdeel-vermogen-en-inkomen-beter

Van het een komt het ander en na een tijdje krijg je vertrouwen en schuif je steeds dichter richting de kernleden en het afdelingsbestuur. Mijn eerste bestuursverkiezingsvergadering waar ik zelf als bestuurslid werd gekozen, was heel tumultvol, want een nieuw dagelijks bestuur trad aan onder voorzitterschap van Anke van Hest en haar partner gemeenteraadslid Ernest Maas.

Daarvoor was het bestuur bijna een decennium onveranderd geweest met een prominente rol voor Bernard Gerard en zijn partner en provinciale Statenlid Willemieke Arts. 

 Anke was bevlogen, zeer actief en wilde een frisse wind laten waaien. 
Zij volgde later ook de cursus voor afdelingsvoorzitters en potentiële partijbestuursleden,  “de groep van 100”,  die door het landelijke partijbestuur georganiseerd werd.  

Het was de afdelingssecretaris die mij een keer aansprak over de ledenlijst en vaststelde dat mijn achternaam zelfs drie keer voorkwam bij Eindhoven. Is dat familie? 

Ja, inderdaad zonder dat ik het wist bleek dat ook mijn zoon en een neef lid waren geworden in een kort tijdsbestek. Een aangename verrassing.
https://solidaire-economie.blogspot.com/2012/11/

Verdelen en verspreiden Maandblad Tribune 

Een zeer memorabele avond was ook een politiek café met Jan Marijnissen “ de partijleider himself”, die naar Eindhoven kwam en na een inleiding ook vragen uit het publiek beantwoordde, die soms ook heel pittig waren. Samen stonden we later buiten een sigaret te roken en bleek dat we niet veel in leeftijd verschilden, terwijl anderen vooral handtekeningen van hem wilden. 

Jan had toen het stokje van fractieleider al overgedragen aan Agnes Kant. Niet veel later werd dat Emile Roemer en daarna nog enige tijd Lilian Marijnissen.  

Regelmatig mocht ik aanschuiven en meerijden in de bus, bestuurd door Anke, die Ernest in een rolstoel kon vervoeren  naar zijn werk en naar SP-bijeenkomsten.

 Zo zijn we ooit naar het Provinciehuis in Den Bosch gereden waar Emiel Roemer als partijvoorzitter een website live liet gaan om klachten eenvoudig te melden over vliegtuiglawaai. 

Later zijn we ook een keer naar Café Dudok in Den Haag gereden voor een politieke bijeenkomst over de economische crisis. Daar leerde ik ook de aimabele en erudiete SP- Europarlementariër Dennis de Jong kennen. 

We zijn ook naar een bijeenkomst gereden, 14 januari 2012,  in de Vereniging in Nijmegen waar SP(Emile Roemer), PvdA (Job Cohen)en Groen Links (Jolanda Sap) hun gemeenschappelijk programma  “Een Ander NL” presenteerden. https://solidaire-economie.blogspot.com/2012/01/zaterdagmiddag-14-01-2012zijn-we-met.html

Voorbereiden werkgroep en SP afdelings bestuursvergadering

Zeer bijzonder was ook de organisatie en de feestelijke bijeenkomst van het 40-jarig bestaan van de SP, die wij als afdeling Eindhoven vierden in aanwezigheid van Emile Roemer, Paulus Jansen (oud bestuurslid Eindhoven en later 2^e Kamerlid) en ook Bart van Kent (uit Eindhoven, maar later gemeenteraadslid in Den Haag en 2e Kamerlid) .   Zie ook   https://sociale-impuls.blogspot.com/2012/12/sp-eindhoven-viert-40-jarig-bestaan.html en ook 
https://eindhoven.sp.nl/nieuws/2012/12/veertig-jaar-sp-activisme-in-eindhoven

Vreemd genoeg leek de achtbaan steeds sneller te draaien. Juist in de periode dat ik actief was waren er veel verkiezingen, waarbij een politieke partij extra hard vooruit wil om zieltjes en stemmen te winnen. Zo maakte ik bewust de Europese verkiezingen mee op 4 juni 2009, daarna de Tweede Kamerverkiezingen in juni 2010, toen de Statenverkiezingen(Eerste Kamer) in 2011 en als laatste de Tweede kamer verkiezingen op 12 september 2012. In totaal 4  verkiezingen in ruim 3 jaar en dat is  bovengemiddeld. 

Krantenartikel: Alleen Roemer krijgt de zaal plat.

Tijdens de aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen in september 2012 kwamen  ook SP-prominenten naar Eindhoven, zoals Renske Leijten die ook SP- woordvoerder gezondheidszorg en de nummer 2 op de kandidatenlijst was . De voorspellingen waren zeer hoopvol. 

De SP zou misschien op 35 zetels kunnen komen en misschien voor de eerste keer in een regering komen. Ze werden wel de 3e partij van Nederland, een unicum in de geschiedenis van de SP, maar werd net als de PVV(2e) door de VVD(1e) aan de kant gehouden.  Dat is het hoogste aantal zetels ooit opgeleverd voor de SP in de Tweede Kamer 

 https://solidaire-economie.blogspot.com/2012/08/coalitievorming.html

Renske Leijten links tijdens een verkiezingsbijeenkomst in Eindhoven

In deze periode mocht ik ook een cursus filosofie volgen onder leiding van SP- coryfee Ronald van Raak. Een mooie dag al leek het een beetje alsof er na Karl Marx, geen echte grote filosofen meer waren geweest . Het waren vooral de klassieken die aan bod kwamen. Later las en besprak ik ook zijn boekje  “Op zoek naar vrijheid” en “Het rijke Rooie leven”. Zoals ik dat ook deed met het boekje van Emile Roemer “Tot hier en .. nu verder” . 

Zelfs de Thorbeckelezing van Jan Marijnissen op 13 april 2010 ontkwam niet aan een kritische bespreking. Later ben ik ook een kritische dialoog aangegaan met SP Tweede Kamerlid en oud vakbondsman Paul Ulenbelt over het onvoorwaardelijk basisinkomen. Volgens het partijbestuur geen na te streven ideaal, maar volgens mij wel. Lees zelf https://solidaire-economie.blogspot.com/2014/10/sp-en-basisinkomen.html

Arjan Vliegenthart, nu Nibud directeur(foto: nl.wikipedia.org)

Bijzonder was ook de keer dat een SP-kamerlid voorzitter mocht zijn van een parlementair 2e kamer onderzoek. Jan de Wit als "eminense grise" kreeg die eer en leverde een gedegen kritisch onderzoeksrapport af over het financiële stelsel naar aanleiding van de mondiale kredietcrisis in 2008. 

Mooi was ook de keer dat Arjan Vliegenthart, directeur van het wetenschappelijk bureau van de SP en senator, op uitnodiging van de afdeling Eindhoven zijn visie kwam geven op democratisering van de economie. 

Zijn ideeën kwamen niet helemaal uit de verf , maar hij was aardig en ik heb hem s' avonds persoonlijk naar het NS-station gebracht. Enige jaren later werd hij wethouder Sociale Zaken in Amsterdam. Weer later werd hij directeur van het bureau Nibud . 

Hetzelfde kun je zeggen van toenmalig SP-wethouder in Eindhoven en SP-senator Hans-Martin Don. Ooit heb ik een diepte interview afgenomen en zijn prominente functie  bij het Rode Kruis beschreven. Hij stond enerzijds dichtbij, want hij woont in Waalre en anderzijds staat hij ook in het hart van de democratie en wel in de Eerste Kamer.  
  

Hans-Martin Don oud- SP-wethouder en SP-senator (foto: SP.nl)

Het voelde alsof ik boven op de actualiteit zat en meedeinde met de politieke golfbewegingen lokaal en op landelijk niveau.  
Zie ook: 
   https://eindhoven.sp.nl/blog/alle/anoniem/2012/08/sociaal-of-liberaal
en
https://eindhoven.sp.nl/blog/alle/anoniem/2011/10/schulden-en-volkswoede
en
https://eindhoven.sp.nl/blog/alle/anoniem/2009/06/groep-wilders
en
https://eindhoven.sp.nl/blog/alle/anoniem/2009/07/the-poor-pay-more-of-hoe-solidair-is-onze-economie
en
https://eindhoven.sp.nl/blog/alle/anoniem/2009/06/hoe-solidair-zijn-multinationals
en
https://eindhoven.sp.nl/blog/alle/anoniem/2009/05/verlichtingsidealen-als-kernwaarden
en
https://eindhoven.sp.nl/blog/alle/anoniem/2009/04/crisispakket

Er leek geen rem op te zitten en ik kon me in de breedte en in de diepte ontwikkelen zoveel ik maar wilde, maar dat was ook de valkuil. Naast een bijna fulltime baan en een druk privéleven werd het teveel.

 In het voorjaar van 2012 kreeg ik ernstig hartfalen en moest ik korte tijd later een open hartoperatie ondergaan, waarbij een hartklep werd vervangen en een paar nieuwe "bypasses" werden gelegd. 

Mijn lichaam zei toen stop! 

Daarna heb ik het rustiger aan gedaan en ben later ook gestopt als actief lid. De pen en het toetsenbord bleven wel mijn vertrouwde steun en toeverlaat. Vanuit huis kun je ook een soort van activisme plegen. 

SP-Afdelingsvoorzitter Eindhoven: Caro Goudriaan

Op uitnodiging van de nieuwe afdelingsvoorzitter Caro Mondriaan mocht ik enkele jaren later mijn tweede boek "Solidaire economie" komen presenteren en toelichten.
https://solidaireeconomieboek.blogspot.com/2017/10/lezing-over-boek-solidaire-economie-bij.html

       

Lezing over boek Solidaire Economie najaar 2017 in Partijhuis

De afgelopen jaren ben ik alleen een papieren lid geweest, totdat de Coronacrisis ontstond en ik merkte hoe de SP reageerde en stemde in de Tweede Kamer met betrekking tot het Coronabeleid van regering Rutte in 2020 en daarna. 

 Daarover was ik zeer verontust en heb ik in maart 2020 al een weblog artikel geschreven waarin ik beweerde dat de Coronamaatregelen erg overtrokken waren en slecht voor de economie en samenleving. 

Dat bericht stuurde ik naar de grootste Tweede Kamer fracties. Van de SP kreeg ik een "net" dankbericht, maar er veranderde niets. 

De spreekwoordelijke druppel was de uitslag van een Tweede Kamer stemming over een voorstel van D66 om snel te komen tot een invoering van een Coronapaspoort. Daar stemde de SP geheel in lijn met de regeringspartijen. 

Alleen Forum voor Democratie van Thierry Baudet heeft consequent het Coronabeleid afgekeurd en in mijn ogen terecht, zeer kritisch bejegend. 

In aanloop naar de Tweede Kamer verkiezingen in  maart 2021 heb ik per direct mijn SP-lidmaatschap opgezegd.

  Juist van de SP met oud partijleider Agnes Kant (notabene gepromoveerd op gezondheidsgebied) als directeur van het Lareb (laboratorium voor registratie van bijwerkingen van medicijnen en vaccins) en prominent Tweede Kamerlid en huisarts Henk van Gerven binnen de hoogste gelederen , hebben gefaald . 

Ze hebben geen poging gedaan zich vanuit hun vakgebied en expertise of op internet te oriënteren wat voor wereldwijde kritiek er bestaat op het "zogenaamde" Covidvirus, de PCR-test en  het mRNA- vaccin, alsook het hele drastische overheidsbeleid dat alle burgerrechten aan de kant schoof   . Zeer teleurstellend.             

Derde lustrum van blog Solidaire Economie

 

Onderstaand artikel is voor het eerst op dit weblog geplaatst in 2023  

Inmiddels bestaat deze website zo'n vijftien jaar en is uitgegroeid tot een bestand met zo’n honderd artikelen over de economie, maar vanuit een bredere visie, namelijk de  maatschappelijke of sociale driegeleding. Door de jaren heen zijn er in totaal ruim 30.000 pageviews geweest.

De meeste artikelen sluiten aan bij een stukje actualiteit maar belichten deze vanuit de maatschappijvisie zoals die voor het eerst is beschreven en toegelicht in 1918 door Rudolf Steiner, de grondlegger van de antroposofie .

Het grote voordeel van een digitaal artikel of website is dat het altijd en overal toegankelijk is voor iedereen. Een krant of tijdschrift verschijnt eenmalig en verdwijnt daarna weer in de vergetelheid. Hier op internet kun je er als auteur ook altijd weer bij en soms nog aan de tekst wat schaven of er actuele zaken aan toevoegen. Dat maakt het meer "up-to-date" en relevanter.

Het weblog begint met de bespreking van mijn eerste boek Trias Politica Ethica dat in een eerste druk verscheen in 2006 en een tweede herziene druk in 2011. Het tweede artikel uit 2008 is een begin hoofdstuk uit mijn tweede boek Solidaire Economie, dat in boekvorm verscheen in 2017. De digitale e-book versie verscheen al in 2012.  Een aantal boekbesprekingen die later ook in het boek terecht zijn gekomen, zijn hier ook als afzonderlijke artikelen terug te vinden. Verder staan er ook een aantal artikelen op, die ook verschenen zijn op de website van de Socialistische Partij (SP) van de afdeling Eindhoven.

De actualiteit of relevantie blijkt ook uit het aantal bezoekers dat sterk varieert.
De meest populaire en top drie van dit weblog zijn de onderstaande artikelen:

De nummer 1 met  1507 bezoekers is een artikel over Braziliaans Socialisme van president Lula de  Silva en ondernemer Ricardo Semler:

https://solidaire-economie.blogspot.com/2013/09/braziliaans-socialisme.html

De nummer 2 met 1004 bezoekers is een artikel over de SP en het basisinkomen:

 https://solidaire-economie.blogspot.com/2014/10/sp-en-basisinkomen.html

De nummer 3  met 825 bezoekers is een stuk over de loze beloften van de PVV van Wilders:

De nummer 4 is met 755 bezoekers  is een artikel over nadelen van inkomensongelijkheid :

 http://solidaire-economie.blogspot.com/2010/12/inkomensongelijkheid-en-welzijn.html